Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Ας μιλήσουμε για ρατσισμό

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως παραέγινε της μόδας η λέξη ρατσισμός. Μήπως την επικαλούμαστε και εκεί που δεν υπάρχει ή εκεί που δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση από τους γράφοντες. Όπου όμως πραγματικά υπάρχει είναι κακός και μαύρος. Πέρα από τον πολιτικό, θρησκευτικό, φυλετικό και κάθε είδους ρατσισμό, χειρότερος όλων είναι  εκείνος που βιώνει η άτεκνη γυναίκα. Νομίζω είναι καιρός να ακούσετε φίλοι μου την δική μου ιστορία.
Πέντε φορές προσπάθησα να γίνω μάνα αλλά για περίεργους και ανεξήγητους λόγους τα παιδιά μου πέθαιναν στον έκτο μήνα της κύησης και ακολουθούσαν πρόωρες επώδυνες και τραγικές γέννες. Παρόλο που ζούσα στην Αμερική με την επιστήμη προηγμένη απαντήσεις δεν πήρα ποτέ στο μεγάλο μου γιατί.  Την τελευταία φορά είχα εξωμήτρια κύηση με δίδυμα. Στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο που νοσηλευόμουν , (Άγιος Βαρνάβας στο Λίβινγκστον Νέας Υερσέης) υπήρχαν παρεκκλήσια όλων των Θρησκειών και ο γιατρός μου μού  έστειλε τον ορθόδοξο ιερέα και με εξομολόγησε και μετάλαβα πριν μπώ στο χειρουργείο. Όπως βλέπετε επέζησα. Όσες γυναίκες έχουν χάσει παιδιά σαν εμένα καταλαβαίνουν τι σημαίνει να βγαίνεις από το νοσοκομείο καταπονημένη, αδύναμη, ταλαιπωρημένη χωρίς παιδί στην αγκαλιά σου και γεμάτη ενοχές που και πάλι δεν τα κατάφερες Εδώ θα κάνω μια παρένθεση να πώ ότι από αυτό το αβάσταχτο βάρος της ενοχής με απελευθέρωσε ο παππά Γεράσιμος Φωκάς ( Μητροπολήτης μας)  που ήταν ο πνευματικός μου. Με την απέραντη αγάπη του άντρα μου και των γονιών μου τα ξεπερνούσα όλα αυτά αλλά ο ρατσισμός ήταν και παραμένει αγιάτρευτη πληγή. Και τον συνάντησα περισσότερο από γυναίκες. Κεφαλονίτισσες που έρχονταν από την Ελλάδα χωρίς γνώση της Αγγλικής και τις πήγαινα να γεννήσουν και συχνά με κάλενε ο γιατρός στην αίθουσα τοκετού για να μεταφράζω τις οδηγίες του, όταν βάφτιζαν τα μωρά τους δεν με προσκαλούσαν γιατί θεωρούσαν γρουσουζιά την παρουσία μιας γυναίκας που έχανε τα παιδιά της (ως εκ τούτου καταραμένη). Θα μπορούσα να σας αναφέρω σημεία και τέρατα αλλά δεν το κάνω γιατί τις έχω όλες συγχωρήσει. Πιστεύω ότι τα παιδιά μας κατά βάθος δεν είναι ιδιοκτησία μας αλλά ανήκουν στην κοινωνία συνεπώς είναι και δικά μου παιδιά και τις ευγνωμονώ που τα γέννησαν γιατί αν δεν υπήρχαν παιδιά η ζωή μας θα ήταν θλιβερή. Ακόμη και μια διαθήκη πατρική απέκλεισε τον άντρα μου από το πατρικό του σπίτι και αυτό που μας πλήγωσε είναι ότι αιτιολογήθηκε ο αποκλεισμός από τον διαθέτη με τη φράση (Τον αποκλείω γιατί δεν μου έκαμε εγγόνια). Και αυτό το συγχωρήσαμε γιατί δεν θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι αν δεν συγχωρούσαμε. Μακριά λοιπόν από κάθε είδους ρατσισμό και με χαρά διαπιστώνω ότι οι νέοι άνθρωποι  δεν έχουν τέτοια συναισθήματα. .Πολλές φορές  άκουγα το εξής φοβερό από άσπονδες φίλες.<<Πώς δεν σε χώρισε ο δικός σου που δεν τούκανες παιδιά>>?  Τους απαντώ σήμερα. << Όλα τα χωρισμένα ζευγάρια έχουν παιδιά και αυτό τα λέει όλα>>.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου