Ως τα εφτά μου χρόνια, δηλαδή μέχρι το 1953 όπου ο σεισμός αφάνισε τα σπίτια μας και τα χωριά μας, κάθε καλοκαίρι η μανούλα μου με έστελνε να κουρευτώ στη Βαρβάρα του Θανάση. Έτσι την ξέραμε. Σε μιά πλακόστρωτη γεμάτη λουλούδια αυλή, κάτω από μια περγουλιά με κούρευε σύμφωνα με τις εντολές της μάνας μου. <<Νά φαίνεται μόνο η ρόγα των αυτιών μου. Όχι πιό κοντά>>. Η Βαρβάρα κόρη του Θανάση Πολλάτου ενός πανέξυπνου και λαλίστατου άνδρα πού κοντά του γινόμασταν σοφότεροι. Οι γνώσεις του για τα πάντα ήταν τεκμηριωμένες και τις μοιραζότανε με όλους μας. Μίλαγε πολύ αλλά με σοφία καί του είχαν δώσει το παρατσούκλι Παρλαπόντιος. Προφανώς λόγω της πάρλας. Έφτιαχνε το καλύτερο παστέλι καί το πούλαγε τις Κυριακές στο χωριό μας. Τον θυμάμαι με το ταβλάτσο πού είχε απλωμένο το παστέλι κομμένο σε μακρόστενα τεμάχια. Πιό νόστιμο παστέλι δεν ξανάφαγα. Το 1920 έφτιαξε το Γεννεαλογικό Δέντρο της οικογένειάς του το οποίο είναι πραγματικό έργο τέχνης. Δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτά πού φτιάχνονται σήμερα. Πόσο πραγματικά ταλαντούχος ήταν ο αείμνηστος Θανάσης. Τα παιδιά σαν εμένα που τον γνωρίσαμε τον θυμόμαστε πάντα. Μοιράζομαι το έργο του με τούς φίλους μου κυρίως να το δούν οι νεώτεροι.
