Το σχολικό έτος 1957 έγινα και εγώ Γυμνασιοκόριτσο. Μετά από δύσκολες προφορικές και γραπτές εξετάσεις. Μαθήτρια λοιπόν << Λυκούδη Γεωργία του Σπυρίδωνος. Τάξης τρίτη νέου τύπου, Γυμνασίου θηλέων Αργοστολίου>>. Άλλες εποχές αλλά τα νιάτα πάντα ανήσυχα. Η μαύρη μας ποδιά ήταν οικονομία για τους φτωχούς μας Γονείς και για μάς απέκλειε τη ζήλια και τον ανταγωνισμό με της συμμαθήτριές μας. Τα αγόρια στο Γυμνάσιο αρρένων, δεν βασανίζονταν με τούς πειρασμούς και την αναστάτωση των ορμονών τους από της δική μας παρουσία, και εμείς δεν χρειαζόταν να ξεμαλλιαζόμαστε μεταξύ μας γιά κανένα αγόρι. Στο διάλειμμα ο μόνος εισερχόμενος στό προαύλιό μας ήταν ο υπέροχος Κωστάκης με το καροτσάκι του φορτωμένο λαχταριστά τσουρέκια. Όσες διέθεταν τη δραχμή αγόραζαν όσες είχαν αφραγκιές (ανάμεσά τους και εγώ) απλά τρέχανε τα σάλια μας. Δύο υπέροχα και ασφαλή χρόνια στο Γυμνάσιο Αργοστολίου αξέχαστα για μένα. Τα υπόλοιπα στήν Αμερική στο Γυμνάσιο του New Port News Virginia. Εντελώς διαφορετικά εκεί τα συστήματα. Μεικτά σχολεία έρωτες εφηβικοί χωρίς σχολική ποδιά αλλά όρια και σεβασμός σε όλα. Σήμερα έχουν αλλάξει πολύ τα πάντα. Άραγε είναι καλύτερα από τότε? Δεν ξέρω. Νομίζω όμως πώς αν ήμουνα σήμερα έφηβη και μαθήτρια ίσως και εγώ να έμπλεκα σε άσχημες καταστάσεις σαν αυτές που τελευταία ταλάνισαν το Νησί μας. Ποιός και τι φταίει για όλα αυτά? ΠΟΤΕ πάντως δεν φταίνε τα παιδιά.
