Ουδέν Κρυπτόν

 Περιπλανώμενη στη μηχανή του χρόνου θυμήθηκα τον αδελφό μου, παληκαράκι  18χρονο, τρελά ερωτευμένο με νεαρή όμορφη κοπελίτσα από το χωριό μας. Άν και μικρή η φτώχεια την ανάγκασε να είναι εργαζόμενη. Μικρή νοσοκόμα. Ο αδελφός μου συχνά με έκανε ταχυδρόμο να πηγαίνω τα  ραβασάκια του στην κοπέλα αφου πρώτα με ανάγκαζε να ορκίζομαι στη ζωή της της μάνας μας, ότι δεν θα μαρτυρίσω. Ιερός ο όρκος μου δεν μίλησα ποτέ. Κανόνιζε στο ραβασάκι πού και πότε θα συναντηθούν. Στην εξοχή πάντα σε ένα ξεχασμένο καλύβι. Εκεί έκαναν ότι τούς επέτρεπαν τα όρια της εποχής, γιατί μια κοπέλα τού τότε δεν ήταν εύκολο να αφαιθεί ολοκληρωτικά στις προσταγές της νιότης. Πρέπει να εξομολογηθώ ότι άν και μόλις 9 χρονών μερικές φορές κρυφά πήγαινα έξω από το καλύβι και έστηνα αυτί. Θυμάμαι επίσης τον αδελφό μου στο νοσοκομείο στα ξύλινα του σεισμού πέρα στου Δεστούνη. Πήγα μαζί με τη μάνα μας να τον δώ σε μικρό ξύλινο δωμάτιο και θυμάμαι  τη μικρή νοσοκόμα πάνω από το κεφάλι του τρομαγμένη για την κατάστασή του. Είχε λέει πάθει δηλητηρίαση από φαγητό. Θυμάμαι τη μάνα μας να λέει στον πατέρα. <<Από την ίδια κατσαρόλα στο ίδιο τραπέζι φάγαμε όλοι μας γουλοβλάσταρα και καψαλισμένο καπνιστό και δεν πάθαμε δηλητηρίαση. Κάποια μαγάρα έκαμε μάγια στο παιδί μου αλλά οι γιατροί και οι δεήσεις μου στην Παναγία το γλυτρώσανε>>. Λίγο μετά την ανάρωσή του εγκρίθηκε η πρόσκληση από τον νόνο μας και ετοιμάστηκε για τον ξενιτεμό στην Αμερική. Έπρεπε μάλιστα να φύγει αμέσως γιατί  σύντομα θα τον καλούσαν στρατιώτη. Πολλά χρόνια μετά μετανάστευσα και εγώ. Τον βρήκα παντρεμένο με παιδί. Μερικές φορές του μελέταγα τη νοσοκόμα του αλλά ενοχλημένος μου έλεγε <<περασμένα ξεχασμένα>> και άλαζε κουβέντα. Έλεγα μέσα μου ίσως την αγαπάει ακόμα και πονάει. Όταν έφυγε από τη ζωή η μανούλα μου στα συρτάρια της βρήκα μια μικρούλα ασπρόμαυρη φωτογραφία της νοσοκόμας . Πανέμορφη με γλυκα κατάμαυρα μάτια. <<Φωτο Πετράτος>>. Πίσω αφιέρωση στον αδελφό μου. Στό τέλος έγραφε <<στην ξένα που θα είσαι να θυμάσαι την Τ..............σου πού θα πεθάνει νοσοκόμα>>.Αναρωτήθηκα γατί ο αδελφός μου δεν πήρε μαζί του τη φωτογραφία της κοπέλας πού αγάπησε αλλά πρίν λίγες μέρες πήρα από αλλού την απάντηση. Στην εκκλησία του Ευαγγελισμού συνάντησα μιά ενενηντάχρονη αδελφή της πού την τελευταία φορά πού την είδα ήμουνα μόνο 10 χρονών. Τυχαία βρέθηκε στο χωριό για λίγο ερχόμενη από Αυστραλία. Την κάλεσα για καφέ και κουβέντα στην κουβέντα μου είπε τα εξής συγκλονιστικά. <<Όταν ήλθε η ώρα να φύγει ο αδελφός σου δεν άντεχαν και οι δύο τον πόνο του χωρισμού και αποφάσισαν να πεθάνουν μαζί . Η νοσοκόμα ήξερε τις θανατηφόρες ουσίες του νοσοκομείου. Σε παγκάκι στον κήπο του Νάπιερ συναντήθηκαν αποφασισμένοι να πεθάνουν αγκαλιά. Ο αδελφός σου κύριος πήρε πρώτος τη δόση αλλά η αδελφή μου δείλιασε και δεν πήρε τη δική της. Αμέσως όμως τον οδήγησε στο νοσοκομείο όπου έτσι του έσωσε τη ζωή. Μετά από αυτό ο αδελφός σου την έκαμε πέρα.>> Επιτέλους κατάλαβα γιατί δεν πήρε μαζί του τη φωτογραφία της και επιτέλους δικαιώθηκε και η μάνα μας πού αρνιόταν για χρόνια τη δηλητηρίαση κάθε που θυμόταν το γεγονός. Ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιον. Ο αδελφός μου Σαιξπηρικός Ρωμαίος ένοιωσε προδομένος από την Ιουλιέτα του και την διέγραψε. Εγώ όμως την ευχαριστώ γιατί με την απιστία της έσωσε τον αδελφό μου. Ίσως στον Ουρανό όπου συναντήθηκαν να την συγχώρησε και να ξαναερωτευτήκανε όπως τότε πού ήταν νεαρά παιδιά.