Πολλά καλοκαίρια μου μετατρέπονταν σε εφιάλτη τον μήνα Ιούλιο. Από την πρώτη μου εγγυμοσύνη μου έγινε σαφές ότι από μια παραξενιά ανατομική στη μήτρα μου, δεν θα έφταναν βιώσιμο μήνα τα παιδιά μου. Στον πέμπτο μήνα γενιόντουσαν νεκρά. Χωρίς καμία πίεση από τον υπέροχο Γιώργο μου, χωρίς κανέναν υπαινιγμο από τα πεθερικά μου και τούς Γονείς μου, επέλεξα να επιμένω ματαίως με τέσσαρες εγγυμοσύνες. Στην τέταρτη είχα δίδυμα αγοράκια. Στην οικογένεια της μάνας μου πολλές δίδυμες κυήσεις. Ενοείται τα έχασα και πήγα στον τάφο και ξαναγύρισα αλλά το ενδεχόμενο επόμενη ς εγγυμοσύνης θα σήμαινε τον θάνατό μου. Έτσι επέτρεψα στον γιατρό μου να μου δέσει τίς σάλπιγγες. Δέν ήταν εύκολη απόφαση για μένα μόλις 28 χρονών τότε. Ήταν Ιούλιος του 1975. Ιούλιο χάσαμε αγαπημένη αδελφή μου σε τροχαίο στην Αμερική μόλις 55 χρονών. Ιούλιο χάσαμε την μανούλα μου. Ιούλιο έχασα αγαπημένα εξαδέλφια και καλούς φίλους. Φέτος 16 Ιουλίου κινδύνεψα καί εγώ από απώλεια αισθήσεων πέφτοντας και χτυπώντας στο κεφάλι μου. Μεγάλη δοκιμασία και αγωνία με αξονικές καριδιακο έλεγχο και πολλά άλλα. Είμαι συγκινημένη από το ενδιαφέρον των γιατρών του νοσοκομείου μας , από την καλωσύνη και τηε ενθάρυνση τών παιδιών του 166 και την φροντίδα πού μού έδειξαν. Οι γιατροί μας και οι νοσηλευτές μας είναι υπέροχοι αλλά δεν αμοίβονται όσο τούς αξίζει. Κρίμα. Είμαι καλύτερα και ευχαριστώ τούς φίλους για τις ευχές τους. Όσο γιατον μήνα Ιούλιο ας πάει στα τσακίδια. Με έκαμε προληπτική.
