Το μουντιάλ με ταξιδεύει στα νιάτα μου τότε πού ζούσα στη Νέα Υερσέη των Η.Π.Α. Το 1970 ιδρύθηκε η πρώτη ομάδα ποδοσφαίρου. Τό όνομα αυτής New York Cosmos.Από το σπίτι μας απείχε μόλις 20 λεπτά οδήγησης. Έδρα της ομάδας το Στάδιο Giant East Rutherford New Jersey. Νεαρό ζευγάρι ο Γιώργος και εγώ και λάτρεις του ποδοσφαίρου δεν χάναμε αγώνα με τίποτα. Πολλούς καυγάδες είχα κάνει με συναδέλφους μου Αμερικανούς άνδρες και γυναίκες οι οποίοι σαμποτάριζαν το ποδόσφαιρο με πείσμα. <<Μιά μέρα και σύντομα θα γίνει το νούμερο ένα άθλημά σας και θα το λατρέψουν κορίτσια και αγόρια>> τούς έλεγα. Καί είχα δίκιο. Το 1981 πρώτη Ιουλίου παίξανε με την Εθνική Ελλάδας. Δεν έμεινε Έλληνας που να μην πάει στον αγώνα. Χιλιάδες κατακλείσαμε το στάδιο. Στην ομάδα Κόσμος παίζανε ο Βραζιλιάνος αξέχαστος Pele, o Δυτικογερμανός Franz Beckebauer, ο Ιταλός Georgio Chinaglia, και ο Βραζιλιάνος Carlos Alberto Torres. Μόνο Έλληνες της ξενιτιάς μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει να ακούς τον Εθνικό Υμνο της χώρας σου σε ένα κατάμεστο στάδιο μιά ξένης Πατρίδας. Όταν μπήκε η Εθνική μας Ομάδα έγινε χαμός. Ουρλιάζαμε, κλαίγαμε, χειροκροτούσαμε όχι μόνο εμείς που ήμασταν παιδιά μα και γριούλες πού παραβρέθηκαν με τα εγγόνια τους και τα παιδιά τους στο στάδιο. Δυστυχώς όμως η Εθνικοί μας δεν μας ανταπέδωσαν το χειροκρότημα πού αντιλαλούσε σε όλη την περιοχή, και ούτε στράφηκαν να μάς κοιτάξουν. Με λίγα λόγια μας αγνόησαν παντελώς και μας περιφρόνησαν. Δεν έχω καμία εξήγηση ούτε δικαιολογία για την απαξίωσή μας ως Έλληνες πού πληρώσαμε για να τούς δούμε. Για ένα είμαι σίγουρη. Όσοι από μάς υπάρχουν ακόμα στη ζωή κουβαλάμε όλοι μας την πικρία αυτής της συμπεριφοράς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου