Χθές βούτηξα πίσω από τις καταβόθρες με το ψαροντούφεκό μου, τη γαλαζόπετρά μου κλεισμένη αεροστεγώς, ζωσμένη την τσάντα μου και αισιόδοξη ότι θα έχω καλή ψαριά. Αμ δέ. Κόντεψα να φτάσω μέχρι το Ληξούρι περιπλανώμενη δύο ώρες χωρίς να συναντήσω ούτε ψάρι ούτε χταπόδι. Κάποτε επέστρεφα με την τσάντα μου γεμάτη και με την αγωνία μη μου επιτεθεί καμιά σμέρνα και με πετσοκόψει. Μοίραζα στη γειτονιά τη λεία μου καί πολλά τραπεζώματα κάναμε σε ταβέρνες πού ψήνανε τα χταπόδια μου, παρέα με τον γιατρό τον Ιακωβάτο, το Σπύρο τον Μπεκατώρο και πολλούς άλλους φίλους. Περασμένα μεγαλεία. Μαζί με τούς αγαπημένους φίλους που έχουν φύγει, φύγανε και τα χταπόδια και λοιπά τινά της θάλασσας. Κρίμα. Θα επιμένω όμως να βουτάω και να ψάχνω έστω και ματαίως γιατί ο βυθός με μαγεύει. Ο Γιώργος μού λέει << κανόνισε μεγάλη γυναίκα πλέον, να σε βρούμε τουμπανιασμένη να επιπλέεις και με την τσάντα σου αδειανή. >> <<Καί ποιός σου λέει ότι όταν έλθει η ώρα μου είναι ανάγκη να πεθάνω στο κρεβάτι μου σαν τον Νίκο Καββαδία>>. Πάντως ελπίζω επιμένοντας να βάλω κάτι στην τσάντα μου άν αφήσει κάτι ο Περικλής ο Κακουράτος. Καλό μας Καλοκαίρι φιλαράκια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου