From May to October even the most dark evenings we were going out to our neighborhood to chat with other women. Seated on a huge rafter, twenty or more women of all ages, and we the children, hiding between them and listen to their stories in the dark. (no electricity those days).Mrs Berlina was the central speaker. She had Information of all the villager's news. She never revealed her sources. She simply would say <<A man told me>>. Now, that gave her Authority and credibility. My sweet old ladies with your underwear most of the time wet and the ammonia making me cry and sick to my stomach, in time your odors became pleasant to me because they were odors of life.and gave me a sense of security. I remember each and every one of you with tender love. Some meters from us, a big Number of men were chating. Old men, Young men and children . Talking about the war, about politics. Around midnight began the volley of the beans. Our meal almost every day. Competition of farts. Fumes were so bad we had to hold our nose. Among you a very old man , Nionios was his name, he was allways waiting for you to run out of hot Air before making his entrance. His, was just one fart but so strong and so noisy that the dogs were barking and the roosters cackling in terror. All of you who made my chilhood so special , will be with me as long as i live.
Σάββατο 7 Οκτωβρίου 2017
Fumes of Life
From May to October even the most dark evenings we were going out to our neighborhood to chat with other women. Seated on a huge rafter, twenty or more women of all ages, and we the children, hiding between them and listen to their stories in the dark. (no electricity those days).Mrs Berlina was the central speaker. She had Information of all the villager's news. She never revealed her sources. She simply would say <<A man told me>>. Now, that gave her Authority and credibility. My sweet old ladies with your underwear most of the time wet and the ammonia making me cry and sick to my stomach, in time your odors became pleasant to me because they were odors of life.and gave me a sense of security. I remember each and every one of you with tender love. Some meters from us, a big Number of men were chating. Old men, Young men and children . Talking about the war, about politics. Around midnight began the volley of the beans. Our meal almost every day. Competition of farts. Fumes were so bad we had to hold our nose. Among you a very old man , Nionios was his name, he was allways waiting for you to run out of hot Air before making his entrance. His, was just one fart but so strong and so noisy that the dogs were barking and the roosters cackling in terror. All of you who made my chilhood so special , will be with me as long as i live.
Πέμπτη 21 Σεπτεμβρίου 2017
Φθινόπωρο Γυναίκας
Κάθε φορά που φεύγει το καλοκαίρι με πιάνει μια αίσθηση θανάτου. Τόσο έντονη που με μελαγχολεί. Πιθανόν να φταίει η ηλικία μου γιατί νέα δεν με μελαγχολούσε τίποτα. Το αποκορύφωμα με βρίσκει το Νοέβρη κάθε χρόνο ανελλιπώς. Το παθαίνει κανένας από σας? Παρόλο που λατρεύω το ήρεμο Φθινόπωρο σαν εποχή, δεν καταφέρνω να αποβάλω την κακιά μου διάθεση. Φέτος παλεύω να πείσω το σύζυγο για ένα ταξίδι ολίγων ημερών εντός Ελλάδος μέσα στον επίμαχο μήνα. Δεν ξέρω αν θα τον καταφέρω. Όσο ήμασταν νέοι έβαζα τα μεγάλα μέσα και γινόταν το δικό μου. Τώρα λόγω μειωμένης τεστοστερόνης και 50 χρόνια γάμου δεν έχω τις παλιές επιτυχίες. Τι να κάνουμε . Όλα τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξης. Όπως η ίδια η Ζωή άλλωστε. Μου λείπουν κυρίως οι άνθρωποι του καλοκαιριού που ζωντανεύουν το νησί μας από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. ΄ Το ταξίδι όμως είναι πάντα μια υπέροχη εμπειρία και η καλύτερη επένδυση. Το αντίδοτο της κακιάς διάθεσης. Βάλτε ένα χεράκι ρε παιδιά να τον καταφέρουμε να το αποφασίσει. .......
Τρίτη 5 Σεπτεμβρίου 2017
Καλοκαίρι καί καταχνιά
<< Τα λόγια της αγάπης μας τραγούδι που ατέλειωτο το είχαμε αφήσει
γιατί έφυγε το καλοκαίρι εκείνο και χάθηκε η αγάπη πριν ανθίσει>>
Έφυγε και τούτο το καλοκαίρι και πάντα μελαγχολώ και αναρωτιέμαι αν το επόμενο θα με βρεί καλά για να ζήσω τις χαρές του. Βέβαια οι χαρές της νιότης << τραγούδια που ατέλειωτα τα είχα αφήσει>>, όπως λέει το όμορφο τραγούδι, ζουν πλέον στην καρδιά μου και στη μνήμη μου και είμαι ευτυχισμένη που τα έζησα τότε που τους έπρεπε να τα ζώ. Πιστεύω πως ένα τέτοιο καλοκαίρι έχουμε ζήσει όλοι μας γιατί τα νιάτα είναι νιάτα από καταβολής κόσμου. Θυμάμαι σε ένα μου ταξίδι ένα βράδυ στο τότε υπέροχο Λιμανάκι που είχα πάει με κοριτσίστικη παρέα, ήλθε ένα παλληκαράκι γύρω στα δεκαοχτώ που μου ήταν τελείως άγνωστο, και με ευγένεια αλλά και τράκ μου ζήτησε να χορέψουμε. Τρέμανε τα πόδια του και χορεύοντας τον κουβέντιαζα για να ηρεμήσει. Έμαθα λοιπόν πως το πανέμορφο αυτό αγόρι ήταν από το χωριό μου. Από τότε κάθε φορά που με βλέπει (οικογενειάρχης πλέον) μου λέει <<Αν ήξερες πόση αυτοεκτίμηση ένοιωσα που δέχθηκες να χορέψουμε. Αν είχες αρνηθεί δεν θα ξανατολμούσα να ζητήσω από κοπέλα να χορέψουμε>>.
Αυτή η μαγεία του παιχνιδιού και της διεκδίκησης από το αγόρι για το κορίτσι δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη στην εποχή που ζούμε. Θέλω να πιστεύω πως δεν άλαξαν τόσο οι καιροί. Θα ήταν κρίμα οι νέοι να μη βιώνουν τη λαχτάρα της προσμονής που κάνει τον Έρωτα πραγματικό Θεό.
Άς πάει στο Καλό λοιπόν και τούτο το καλοκαίρι (θεωρητικά τουλάχιστον) γιατί στην όμορφη χώρα μας αργεί να έλθει η καταχνιά του Φθινοπώρου.
Πέμπτη 6 Ιουλίου 2017
Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ
Μαγική πόλη η Νέα Υόρκη. Νεαρή κοπέλα πολλά Σαββατόβραδα κατέβαινα από τη Νέα Υερσέη στην Αστόρια στο σπίτι της ξαδέλφης μου της Άννας Λυκούδη-Δελληγιαννάκη και κάναμε τις τρέλλες μας. Πολλά Ελληνικά μαγαζιά για κάθε είδους διασκέδαση με εξαιρετικά προγράμματα. Κάποια πολυτελείας κάποια μπουζουκομάγαζα, όλα με καλό φαγητό και θαυμασιες πίστες για χορό. Εκείνος όμως που ήταν πραγματικός Άρχοντας της νύχτας ήταν ο Σπύρος ο Μολφέτας από τήν Έρυσσο. Στην όγδοη λεωφόρο στο Μανχάταν διέθετε στον πρώτο όροφο εστιατόριο με εκλεκτή Ελληνική κουζίνα και στον δεύτερο νυχτερινό κέντρο το γνωστό Γκρήν Ρούμ. Ένας υπέροχος μαέστρος Κεφαλονίτης Λυκιαρδόπουλος με μεγάλη ορχήστρα και πρόγραμμα με τους καλύτερους τραγουδιστές που διέθετε τότε η Ελλάδα. Δύσκολο να τους αναφέρω όλους. Από τους αγαπημένους μου Ο Γιάννης Βογιατζής με τη Τζένη Βάνου, οι αδελφοί Κατσάμπα, ο Τάκης Μωράκης με τα βιολιά του και την γυναίκα του Νάντια Κωσταντοπούλου, το τρίο Μπελκάντο, ο Γιώργος Ζαμπέτας με τη Βίκη Μοσχολιού και η υπέροχη Εύα Στιλ με τον Λάμπρο Νικολαϊδη με την κιθάρα του που τραγουδούσε μαζί της ντουέτο και υπήρξαν και τρελά ερωτευμένοι. Η Εύα ήταν εντυπωσιακή Ελληνοαμερικανίδα καλλονή. Στο γκρήν ρούμ του γοητευτικού Σπύρου Μολφέτα διασκέδαζε και η αφρόκρεμα πολλών Αμερικανών της Νέας Υόρκης. Χρόνια αργότερα μετακόμισε το μαγαζί στο Χάκενσακ παρέδωσε τα ηνία στα παιδιά του , απεσύρθη ο ίδιος λόγω ηλικίας αλλά καμία σχέση το νέο μαγαζί με τις δόξες του παλιού. Ένα ακόμη αριστοκρατικό νυχτερινό κέντρο Ελληνικό ήταν το Γκόλντεν Ρούμ επίσης στο Μανχάταν. Ένας υπεροχος κιθαρίστας ο Πέτρος Χαραμής και μία εξίσου υπέροχη πιανίστα της οποίας το όνομα δυστυχώς δεν το θυμάμαι. Πιθανόν Εύα Κουμαράκη. Όσες φορές πήγαινα σε αυτό το κέντρο έβρισκα πρώτο τραπέζι πίστα την ηθοποιό Ρίκα Διαλυνά. Τώρα βέβαια οι νέοι έχουν άλλους τρόπους διασκέδασης αλλά νομίζω πώς έχει χαθεί η μαγεία που εμείς βιώναμε εκείνη την εποχή. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου λήψεις όχι πολύ καλές γιατί ήμουνα ελαφρώς ψιχαλισμένη και η μηχανή μου μια απλή πολαρόιντ της πλάκας. Η συγκεκριμένη τραγουδίστρια ήταν από τα ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη η Μάριον Σίβα πανέμορφη κοπέλα η οποία είχε οικτρό θάνατο στην Αθήνα . Παρασύρθηκε από το βάρος της σκύβοντας στο μπαλκόνι της και σκοτώθηκε. Ο νεαρός της φωτο. είναι ο ξαδέλφος μας Βαγγέλης Αγραπίδης.
Δευτέρα 12 Ιουνίου 2017
Στέρνες και λίμπες
Πέμπτη 18 Μαΐου 2017
Τότε και τώρα
Η υπερπροβολή του ζεύγους Κασελάκη, με ταξίδεψε πίσω στην Αθήνα και τ ην Ελλάδα του 1963. Τότε πού άδικα υπέφεραν κάποια πλάσματα του Θεού χωρίς να φταίνε σε τίποτα. Ακραίες οι τότε νοοτροπίες και συμπεριφορές στη διαφορετικότητα, αλλά αναρωτιέμαι μήπως και η σημερινή υπερπροβολή είναι ακραία.
Θεωρώ ότι ήμουν τυχερό παιδί γιατί από την πρώτη Δημοτικού
όλες μου τις διακοπές τις ζούσα στην Αθήνα κοντά σε μια υπέροχη θεία αδελφή της
εκ μητρός Νόνας μου, αληθινής Αρχόντισσας και όταν οι Γονείς μου έφυγαν για
Αμερική , έμεινα με τη θεία μου 2 χρόνια μέχρι να εγκριθεί η
πρόσκληση τον Γονιών μου. Ήταν τα ωραιώτερα χρόνια της εφηβείας μου. Σε ένα
υπέροχο Νεοκλασικό τριώροφο, στην οδό Θερμοπυλών γωνία με την οδό Γρανικού
αριθμός 1. Από την κρεβατοκάμαρά μου έλεγα την τελευταία καληνύχτα στην
Ακρόπολη.
Κοντά στη θεία Σπυριδούλα γνώρισα τι σημαίνει Θέατρο. Αλέξης
Μινωτής, Αιμίλιος Βεάκης, Κάρολος Κούν και πολλοί άλλοι. Η κουζίνα του σπιτιού
μας έβγαζε σε μιά τεράστια σιδερένια στροφική σκάλα που ξεκίναγε από το υπόγειο
και έφτανε στη ταράτσα όπου ήταν το πλυσταριό. Δίπλα μας ακριβώς Γρανικού 3 μια
μεγάλη μάντρα που ήταν πρακτορείο Μεγάρων. Εκεί άραζε το λεωφορείο που συνέδεε
τα Μέγαρα με την Αθήνα. Στη μάντρα υπήρχε ένα σπιτάκι γραφικό στο
οποίο ζούσε ένα θαυμάσιο παιδί πανέμορφο και ομοφυλόφιλο. Ήταν μορφωμένο αλλά
για ευνόητους λόγους τότε καθάριζε γραφεία και σκάλες. Τα βράδυα ζούσε τη δική
του αλήθεια. Χόρευε σε νυχτερινό κέντρο οριεντάλ. Ντυνόταν κατάλληλα καί μάγευε με το χορό του. Αργότερα στη ζωή μου
είδα πολλές γυναίκες να χορεύουν αλλά καμία σαν το Βασίλη. Ένα καλοκαίρι ήλθε στην
Αθήνα η τότε διάσημη Τζέην Μάνσφιλντ η
οποία τρελάθηκε με το χορό του και φωτογραφήθηκε μαζί του. Υπέφερε πολλά ο
αγαπημένος μου φίλος και πολλές φορές τον χλεύαζαν και τον ταπείνωναν χωρίς
αιτία. Όταν έφυγα μου χάρισε ένα δίσκο 45 στροφών του Γιάννη Βογιατζή με το
τραγούδι στη μία πλευρά << Αθήνα Αθήνα >> και
στην άλλη << ¨ονειρα όνειρα>> γιατί λάτρευα το Βογιατζή. Μέτρησε το κεφάλι του και
με παρακάλεσε να του στείλω μιά καλή περούκα για την αμφίεσή του. Δεν πρόλαβα.
Λίγο μετά την αναχώρησή μου κάποιοι αλήτες όταν επέστρεφε νύχτα από το χορό
του, τον χτύπησαν πολύ και το πρωϊ τον βρήκαν στο κρεβάτι του πεθαμένο. Ήταν
πολύ σκληρή εποχή τότε για αυτά τα παιδιά που τα περισσότερα ήταν υπέροχα
πλάσματα. Δεν ξεχνάω ποτέ το Βασίλη και πολλές φορές μονολογώ και του λέω
<<Κρίμα που δεν ζείς σε τούτη την εποχή φίλε μου>>. Τούτη η
ανάρτηση αφιερωμένη σε σένα με αγάπη.
Τετάρτη 3 Μαΐου 2017
Προσφυγιά
Αυτές οι φωτογραφίες κρύβουν μια ιστορία που θέλω να μοιραστώ μαζί σας φίλοι του Κομπόγιο και όχι μόνο.. Στα καθιστά παιδάκια το πρώτο αριστερά που κρατά ένα άγνωστό του προσφυγόπουλο από την Αρμενία, είναι ο Μιχάλης Αγκοπιάν ο οποίος πολλά χρόνια μετά , η ζωή που μας πάει όπου εκείνη θέλει, τα κανόνισε να γίνει πεθερός της μακαρίτισσας της αδελφής μου Τασούλας. Πολλά χρόνια μετά που μετανάστευσα και εγώ μου έλεγε την τραγική ιστορία του την εποχή της γενοκτονίας των Αρμενίων. Σας τη μεταφέρω όπως ακριβώς μου την έλεγε ξανά και ξανά στα βαθιά του γεράματα.
<<Εκείνη την τραγική μέρα εγώ έξι χρονών και η αδελφή μου δώδεκα με τους γονείς μας σκοτωμένους, τρέχαμε όπως όλοι χωρίς να ξέρουμε που πάμε. Η αδελφή μου μπροστά στα έντρομα μάτια μου υπέστη ότι και πολλές άλλες κοπέλες κατά εξακολούθηση. Αιμόφυρτη στο δρόμο έμεινε και εγώ ούρλιαζα όταν με παρέσυρε το πλήθος .Μετά δεινών και βασάνων κατέληξα στη Μικρόπολη Της Δράμας. Εκεί όταν μεγάλωσα ερωτεύτηκα την Ελπινίκη Παστουρματζή πρόσφυγας από τον Πόντο και αυτή και παντρευτήκαμε>>. Στο σημείο τούτο έπαιρνε πάντα το λόγο η γυναίκα του και πεθερά της αδελφής μου μια αληθινή αρχόντισσα που θα θυμάμαι πάντα. Μεταφέρω και τη δική της ιστορία χωρίς να αλλάζω λέξη. << Με τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκα παντέρημη οκτώ χρονών κοριτσάκι, στο δρόμο της προσφυγιάς με το μικρό μου αδελφό τριών χρονών στους ώμους μου. Κάθε λίγο μού έλεγε Ελπινίκη πεινάω και μου έσπαγε την καρδιά . Μία μέρα μετά από πορεία πολλών ημερών, σταμάτησε να μου λέει ότι πεινάει και εγώ ανακουφίστηκα ότι επιτέλους αποκοιμήθηκε. Μέχρι που πάγωσε στους ώμους μου αφού είχε πεθάνει.>. Ο Μιχάλης και η Ελπινίκη λοιπόν παντρεύτηκαν στη Δράμα και έκαμαν δύο κόρες και ένα αγόρι. Ο Μιχάλης έψαχνε πάντα την αδελφή του γιατί πίστευε ότι ζεί, μέσω Ερυθρού Σταυρού. Πράγματι την βρήκε παντρεμένη με έναν υπέροχο Αρμένη και ζούσε στο Μπίνγκχαμπτον της Νέας Υόρκης. Μετανάστευσαν όλοι εκεί και όταν η αδελφή μου το 1955 δεκαεφτάχρονη πήγε στην ίδια πόλη, ερωτεύτηκε τον γυιό τους Μινά νεαρό παλληκάρι που μόλις είχε επιστρέψει βετεράνος από την Κορέα που υπηρέτησε στον Αμερικάνικο στρατό ως διερμηνέας των εξ Ελλάδος στρατιωτών. ΄Στη φωτογραφία είναι την ημέρα που λογοδόθηκαν. Μια ένωση που έφερε τρία υπέροχα αγόρια τα λατρεμένα μου ανήψια. ο παππούς και η γιαγιά τους ορφανεμένα προσφυγόπουλα κατάφεραν να επιζήσουν, να ερωτευτούν, να χαρούν παιδιά και εγγόνια και κυρίως κατάφεραν να συγχωρήσουν τους διώκτες τους.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)







