Σήματα Μόρς

Εκείνον τον Σεπτέβρη του 1939 δυό πρωτοξάδελφα γεννήθηκαν σχεδόν την ίδια ώρα. Ο δικός μου Γιώργος Πολλάτος του Ευαγγέλου (της φωτό.) και ο ξαδέλφος του Μάκης Πολλάτος του Κωνσταντίνου. Συχνά μου έλεγε η πεθερά μου ότι ο πρακτικός μας γιατρός ο Νίκος Κοσμάτος έφευγε από την πεθερά μου για νά παρακολουθεί την πορεία και της κουνιάδας της επιτόκου. Τα δυό παιδιά μεγάλωσαν μαζί τέλειωσαν τα σχολεία τους μαζί, σπούδασαν μηχανικοί Εμπορικού Ναυτικού υπηρέτησαν στο Πολεμικό Ναυτικό μαζί και μαζί έκαμαν το πρώτο τους μπάρκο. Σε διαφορετικά βέβαια καράβια των Βεργωτέων.  Στην πορεία συγχρόνως πήραν το πτυχίο του τρίτου του δευτέρου και πάει λέγοντας. Εκ των πραγμάτων λοιπόν δεν μπόρεσαν ποτέ να συνυπάρξουν στο ίδιο καράβι. Είχαν δε πικρία που ποτέ δεν έτυχε να βρεθούν σε κάποιο λιμάνι του κόσμου ενώ με πολλούς άλλους Κεφαλονίτες διασκέδασαν σε μπάρ λιμανιών. Κάποτε στο Τόκυο, ο Γιώργος συναντήθηκε με το Μάκη το Σολδάτο  καπετάνιο, (ο πατέρας του έφτιαχνε παπούτσια) σε μαγαζί στο κυνήγι πεταλούδων,  και μέχρι που πέθανε ο Μάκης κάθε φορά που τον βλέπαμε ταξίδευαν σε αυτή τη συνάντηση. Ώσπου μιά αξέχαστη μέρα τον ενημέρωσε ο Μαρκόνης ότι τα δύο Βεργωτέϊκα καράβια θα διασταυρώνονταν αρκετά κοντά,  στη θάλασσα της Κίνας. Συνενοήθηκαν οι δύο Μαρκόνηδες και ανέβηκαν τα δυό ξαδέλφια στο κατάστρωμα και ειδωθήκανε με αυτόν  τον  αναπάντεχο τρόπο. Είδαν τα σώματά τους σαν σχήματα  γιατί η απόσταση δεν επέτρεπε καθαρή εικόνα. Σφύριξαν τα καράβια τους και με καθρέφτες έστειλαν και οι δύο τα δικά τους σήματα Μόρς. Ο Μάκης ζεί στην Αμερική. Όταν έρχεται το θυμούνται και κλαίνε. << Τόση συγκίνηση>> μού λέει ο Γιώργος, <<δεν θα ένοιωθα ακόμα και άν συναντούσα την αδελφή του Μέγ'Αλέξανδρου τη γοργόνα>>. Νομίζω κάθε Ναυτικός θα συμφωνούσε μαζί του. Τις πιό όμορφες ιστορίες τις γράφει η Ζωή.

Πρωτοχρονιές σε λιμάνια ξένα

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1967 Ο μαστροΓιώργης Πολλάτος βρέθηκε σε μακρυνο λιμάνι. Το βράδυ βέβαια βγήκε με τούς συναδέλφους μηχανικούς και τον καπετάνιο του (Ο Λευκαδίτης Διονύσης τέως Νομάρχης) για ξεφαντώματα , μεθύσια, χορό και κυρίως πρός άγραν πεταλούδων της νύχτας. Λίγο πριν χαράξει έπρεπε να επιστρέψουν στο καράβι τους. Ο μαστρογιώργης θα κατέβαινε στη μηχανή στις έξι το πρωί. Στο δρόμο ξέμεινε λίγο από την παρέα του για να καταβρέξει ως κάνουν και τα σκυλιά ένα τοίχο σε κατασκότεινο δρομάκι. Αφού ανακουφίστηκε συνέχισε την πορεία του προς  το καράβι τρεκλίζοντας σαν τον Ορέστη Μακρή στην ταινία (Ο μπεκρής) για να βρεθεί ξαφνικά μέσα σε ένα λάκκο δύο μέτρων και βάλε. Ο πόνος του πήρε για αρκετή ώρα τη μιλιά. Όταν συνήλθε οι υπόλοιποι μεθυσμένοι βρίσκονταν  ξεροί στα κρεβάτια τους. Τις κραυγές του άκουσε μια από τις πεταλουδίτσες που σχόλασε, και κάλεσε ενισχύσεις. Τον οδήγησαν στο καράβι του σε αθλία κατάσταση. Ο απολογισμός τρία ραγισμένα πλευρά και μώλωπες σε διάφορα σημεία του σώματος. Αυτό που τόν έσωσε από ρήξη πνευμόνων ήταν μιά πολύ φαρδιά και παχυά ζωστήρα, πολύ στη μόδα τότε με τα παντελονια καμπάνα. Τα κοφτερά μυτούλια στο χείλος του λάκκου είχαν τρυπήσει τη ζώνη σε πολλά σημεία. Με λίγα λόγια είχε Άγιο. Ξέρω πως κάθε φορά που άραζαν στο συγκεκριμένο λιμάνι η πεταλουδίτσα ανέβαινε στο καράβι και όταν ο μαστρογιώργης κατέβαινε στη μηχανή έδινε εντολή στον καμαρώτο του να της πάει πρωινό στην καμπίνα του. Βέβαια δεν μου πέφτει λόγος γιατί η δική μας σχέση ΄ξεκίνησε πολύ αργότερα  και πολύ εκτιμώ το γεγονός ότι πάντα σεβόταν και εκτιμούσε τη γυναίκα όποια και άν ήταν. . Πιθανόν  η πεταλούδα να είναι ήδη σε τόπο χλοερό. Άν είναι έτσι Θεός σχωρέστην. Άν ζεί ώρα της καλή που  γλύτωσε το Γιώργο μου.

Πειστήριο εγκλήματος

Πρόσφατα είχα τη χαρά να παραστώ στο γάμο ενός αγαπημένου κοριτσιού πού το γνωρίζω από τη στιγμή της γέννησής του. Σχεδόν πάντα μένω με την αίσθηση ότι οι σημερινοί γάμοι (σαν τελετή εννοώ) έχουν διαφορετικό ύφος και πιθανόν καμία βαρύτητα ως Μέγα Μυστήριο της Εκκλησίας. Μπορεί όμως να κάνω λάθος. Δεν ξέρω αν ακούει κανείς του <<Παύλου το ανάγνωσμα>> ή την Ευαγγελική περικοπή σπουδαία και τα δύο αφού <<Το Μυστήριο τούτο Μέγα εστί>>. Επικρατεί μάλλον μια εικόνα επιθεώρησης που όλοι σχεδόν γελάμε και φωνάζουμε. Βέβαια σημασία έχει ότι η αγάπη οδήγησε το ζευγάρι στην εκκλησία και αυτό από μόνο του μετράει αλλά εμείς οι πιο παλιοί πάντα ακόμη και άθελά μας ταξιδεύουμε πίσω όπως θα κάνουν και τα νεοσύστατα ζευγάρια όταν γεράσουν.
Παλιά οι γάμοι γίνονταν στο σπίτι της νύφης και μετά το μυστήριο οι καλεσμένοι από την πλευρά του γαμπρού έφευγαν με το ζευγάρι για το τραπέζι του γαμπρού, και η ομάδα της νύφης έμενε για φαγητό στο πατρικό της. Τα κορίτσια παντρεύονταν τότε πολύ μικρές και πολλές είχαν τη λαχτάρα της προσμονής αλλά και τον τρόμο του άγνωστου για τις περισσότερες σαρκικού έρωτα. Υπήρχαν όμως και εκείνες που οδηγούνταν στο μυστήριο έχοντας ήδη <<καρπόν κοιλίας>> γιατί τα νιάτα όλων των εποχών είναι νιάτα και ο έρωτας φτιάχτηκε για τους Νέους.
Είχαμε και την παρουσίαση του σεντονιού με το πειστήριο του εγκλήματος. Φοβερό και τρομαχτικό πειστήριο το Αίμα σε κάθε μορφή εγκλήματος. Θυμάμαι μια περίπτωση στη γειτονιά μας που αφού πέρασαν τρείς μέρες χωρίς τις αποδείξεις ήλθε ακόμα και η μητέρα της νύφης και της φώναζε έξω από το σπίτι ότι   την ντρόπιασε. Ο υπέροχος γαμπρός βγήκε έξω και φώναξε σε όλους ότι αυτός δεν είχε ακόμη τολμήσει να πλησιάσει την νεαρή του γυναίκα. Τόσο γενναία πράξη εκ μέρους του. Αποτέλεσμα σίγουρα της απειρίας και των δύο. Ευτυχώς αυτά έχουν φύγει ανεπιστρεπτί αλλά σαν ανάμνηση έχουν τη γοητεία τους για μας που τα βιώναμε..

 

Απογοήτευση

Εκείνο το μακρινό Νοέβρη λοιπόν, νεαρή ἐφηβη  με συνοδεύουν αγαπημένοι φίλοι στο αεροδρόμιο Ελληνικό και με ποτάμια δακρύων τους αποχαιρετούσα  και μέσα από το παραθυράκι του αεροπλάνου της SABENA AIR LINES μέχρι που τους έχασα και με έχασαν από το οπτικό μας πεδίο. ¨Εκλαιγα .σε όλη τη διάρκεια της πτήσης γιατί μαζί με τους φίλους και τη λατρεμένη μου θεία Σπυριδούλα, άφηνα και την πανέμορφη τότε Αθήνα. Στη χιονισμένη Νέα Υόρκη υπάλληλος της εταιρίας με οδήγησε στο αεροπλάνο που θα μέ  πήγαινε στο NEW PORT NEWS VIRGINIA όπου με περίμεναν οι Γονείς μου. Μία πολύ άσχημη πτήση τρομαχτική σε μικρό αεροπλάνο που δεν άφηνε κενό για κενό χωρίς να μας ταρακουνάει. Δίπλα μου θυμάμαι καθόταν ένας νεαρός πεζοναύτης που προσπαθούσε να με καθησυχάσει αλλά δεν καταλάβαινα και τι μου έλεγε αφου δεν γνώριζα Αγγλικά. Πάντως από τότε αγάπησα τα ναυτάκια και τα πεζοναυτάκια  όλου του κόσμου. Τέλος πάντων κάποια στιγμή προσγειωθήκαμε στο PATRIC HANRY AIRPORT σώοι και αβλαβείς. Αντικρύζοντας τους Γονείς μου και τον αδελφό μου έτρεξα κοντά τους και το συναίσθημα δεν μπορεί να αποδοθεί με λόγια.    Η διαδρομή μέχρι το σπίτι ήταν μιάμιση ώρα. Με εντυπωσίασε η ρυμοτομία, η καθαριότητα , ούτε ένα σκουπιδάκι σε όλη τη διαδρομή, αλλά μου μαύρισε τη διάθεση το ότι ΄δεν είδα ψυχή ζώσα πουθενά. Τα σπίτια σε αρκετή απόσταση το ένα από το άλλο, χωρίς διαχωριστικούς φράχτες με καταπράσινο γκαζόν γιατί εκεί το κλίμα είναι σχεδόν καλοκαιρινό ολοχρονικά, αλλά ούτε ένα παιδί να τρέχει ή να παίζει στις γειτονιές, ούτε λουλούδια με χρώμα. Γκαζόν και πάλι γκαζόν. Δυό τρία ελαφάκια ξέμπαρκα στις αυλές με παρηγόρησαν αλλά δεν στάθηκαν ικανά να με μαγέψουν.  Αν λοιπόν μου ζητούσαν να περιγράψω την πρώτη μου εντύπωση όταν πάτησα πόδι στη <<Γή της επαγγελίας>> θα έλεγα ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ. 

Νοέβρη μου σ' αγαπώ

Χωρίς να μού έχει φταίξει σε τίποτα ο Νοέβρης  τον είχα για το χειρότερο μήνα του χρόνου
και τον κακολογούσα ότι με μελαγχολεί. Φέτος για να προλάβω τυχόν μελαγχολίες, (κολολιγούρες τις έλεγε η μάνα μου),  αποφάσισα να κάνω καθημερινούς περιπάτους στην εξοχή κυρίως στα ορεινά. Μαγεύτηκα από τα χρώματα, τη γαλήνη, και την ευκαιρία που σού δίνει το Φθινοπωρινό τοπίο για περισυλλογή. Καμία σχέση με τον Ανοιξιάτικο οργασμό της φύσης που κουράζει και αναστατώνει το σώμα και την ψυχή. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο Νοέβρης είναι ο καλύτερος μήνας του χρόνου αρκεί να μη κλεινόμαστε στους καναπέδες και να ψάχνουμε τη φύση.  Κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι όν παντός καιρού αρκεί να μη τον βασανίζουν  πίκρες και στεναχώριες  . Γιατί τότε όποια εποχή και νάναι η δική του ψυχή θα είναι μαύρη και άραχνη. Πάρτε λοιπόν τα βουνά και τα λαγκάδια με τα πόδια και θα με θυμηθείτε.  Εκεί μέσα στη φύση θα ανακαλύψετε και το Θεό..                  

Αναμνήσεις

Χθές ανέβηκα στην τοποθεσία <<λάκκοι>> που η δύση του Ήλιου από εκεί είναι μια αποκάλυψη.  Είναι από τα αγαπημένα μου κομάτια και ανεβαίνω συχνά. Το εκκλησάκι Άγιος Κοσμάς Ο Αιτωλός της οικογένειας του Γιώργου Παπαναστασάτου, με γαληνεύει. Δεν μπορώ να μπώ να ανάψω κερί αλλά έτσι που το αντικρύζω κατάλευκο και λιτό, στέκομαι πάντα και σταυροκοπιέμαι. Παρόλο που δεν υπάρχει άνθρωπος , δεν φοβάμαι καθόλου. Υπάρχουν αρκετά αμπέλια φροντισμένα (κάποτε είχαμε και εμείς), όμορφες κουκουμαριές, και μερικά γραφικά σπιτόπουλα.
Κυρίως αναμνήσεις από τότε που από δύσβατα μονοπάτια ανεβαίναμε για τον τρύγο. Από το χάραμα με το Γαιδαράκο μας το Δημοκράτη η μάνα στο σαμάρι και εγώ στον πισινό του. Πολλές ιστορίες από τη μάνα μου για αυτό το βουνό που τα χρόνια της απόλυτης φτώχειας, ανέβαινε μαζί με τη Ωραία Κωνσταντάκη (γιαγιά εκ μητρός του Γιώργου  Παπαναστασάτου),  και έκοβαν ξύλα ,για τους φούρνους του Αργοστολιού. Φόρτωναν τα ζωντανά τους, έβαζαν και στο κεφάλι τους δεμάτι, με μοναδική αμοιβή ψωμί για τα παιδιά τους. Όταν επιστρέψαμε από την ξενιτιά μέχρι τα βαθιά της γεράματα συχνά μου ζήταγε η μάνα μου να την πάω στους λάκκους βόλτα. Πάντα μου μίλαγε για την εποχή που έκοβαν τα ξύλα με τη φίλη της και πάντοτε έκλαιγε. <<Παιδάκι μου αν ψάξουν σε τούτο το λόγγο θα βρούν  γενετικό υλικό δικό μου και της φιλενάδας μου της Ωραίας. Εδώ έχουν μείνει οι πέτσες μας που μας έσκιζαν τα περνάρια και από τις πατούσες μας αίμα από τα τρύπια μας παπούτσια. Μού έλεγε ότι πολλές φορές πήγαινε τα ξύλα της στο φούρνο του Παπαντωνάτου  ο οποίος είχε βαφτίσει τον αδελφό μου. Δεν τον ρώταγε αν θέλει ξύλα γιατί ποτέ δεν της έλεγε ναι. Τα ξεφόρτωνε, έμπαινε μέσα και του έλεγε <<κουμπάρε τα ξεφόρτωσα και πίσω δεν τα παίρνω >> <<Να πάρει ο διάολος τον Άη-Γιάννη σου>> της βλαστήμαγε. Τον Βαφτιστή ενοούσε λόγω της κουμπαριάς τους. <<Άς τον πάρει και ας τονέ σηκώσει. Τι με νοιάζει εμένανε κουμπάρε μου. Εσύ θα πάς στη κόλαση που βλαστημάς. Δώσε μου τα ψωμιά μου να πάω στα παιδάκια μου>>. Να εξηγήσω ότι ο Παπαντωνάτος ήταν καλός και υπεραγαπούσε τον αδελφό μου αλλά του πηγαίνανε τόσα ξύλα που αγανακτούσε και  με το δίκιο του.
Βρήκα αυτή τη φωτογραφία από τη μάνα μου Διαμαντίνα Λυκούδη με τη φίλη της Ωραία Κωνσταντάκη που βγήκε το 1954 κατά την ανοικοδόμηση και έκαναν και εκείνες τα μαστόρια.

Fumes of Life

From May to October even the most dark evenings we were going out to  our neighborhood to chat with other women. Seated on a huge rafter, twenty or more women of  all ages, and we the children, hiding between them and listen to their stories in the dark. (no electricity those days).Mrs Berlina was the central speaker. She had Information of all the villager's news. She never revealed her sources. She simply would say <<A man told me>>. Now, that gave her Authority and credibility. My sweet old ladies with your underwear most of the time wet and the ammonia making me cry and sick to my stomach, in time your odors became pleasant to me because they were odors of life.and gave me a sense of security. I remember each and every one of you with tender love. Some meters from us, a big Number of men were chating. Old men, Young men and children . Talking about the war, about politics. Around midnight began the volley of the beans. Our meal almost every day. Competition of farts. Fumes were so bad we had to hold our nose. Among you a very old man , Nionios was his name,  he was allways waiting for you to run out of hot Air before making his entrance. His,  was just one fart but so strong and so noisy that the dogs were barking and the roosters cackling in terror.   All of you who made my chilhood so special ,  will be with me as long as i live.