Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Fumes of Life



From May to October even the most dark evenings we were going out to  our neighborhood to chat with other women. Seated on a huge rafter, twenty or more women of  all ages, and we the children, hiding between them and listen to their stories in the dark. (no electricity those days).Mrs Berlina was the central speaker. She had Information of all the villager's news. She never revealed her sources. She simply would say <<A man told me>>. Now, that gave her Authority and credibility. My sweet old ladies with your underwear most of the time wet and the ammonia making me cry and sick to my stomach, in time your odors became pleasant to me because they were odors of life.and gave me a sense of security. I remember each and every one of you with tender love. Some meters from us, a big Number of men were chating. Old men, Young men and children . Talking about the war, about politics. Around midnight began the volley of the beans. Your meal almost every day. Competition of farts. Fumes were so bad we had to hold our nose. Among you a very old man , Nionios was his name,  he was allways waiting for you to run out of hot Air before making his entrance. His,  was just one fart but so strong and so noisy that the dogs were barking and the roosters cackling in terror.   All of you who made my chilhood so special ,  will be with me as long as i live.  


 

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Φθινόπωρο Γυναίκας

Κάθε φορά που φεύγει το καλοκαίρι με πιάνει μια αίσθηση θανάτου. Τόσο έντονη που με μελαγχολεί. Πιθανόν να φταίει η ηλικία μου γιατί νέα δεν με μελαγχολούσε τίποτα. Το αποκορύφωμα με βρίσκει το Νοέβρη κάθε χρόνο ανελλιπώς. Το παθαίνει κανένας από σας? Παρόλο που λατρεύω το ήρεμο Φθινόπωρο σαν εποχή,  δεν καταφέρνω να αποβάλω την κακιά μου διάθεση. Φέτος παλεύω να πείσω το σύζυγο για ένα ταξίδι ολίγων ημερών εντός Ελλάδος μέσα στον επίμαχο μήνα. Δεν ξέρω αν θα τον καταφέρω. Όσο ήμασταν νέοι έβαζα τα μεγάλα μέσα και γινόταν το δικό μου. Τώρα λόγω μειωμένης τεστοστερόνης και 46 χρόνια γάμου δεν έχω τις παλιές επιτυχίες. Τι να κάνουμε . Όλα τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξης. Όπως η ίδια η Ζωή άλλωστε. Μου λείπουν κυρίως οι άνθρωποι του καλοκαιριού που ζωντανεύουν το νησί μας από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. ΄       Το ταξίδι όμως είναι πάντα μια υπέροχη εμπειρία και η καλύτερη επένδυση. Το αντίδοτο της κακιάς διάθεσης. Βάλτε ένα χεράκι ρε παιδιά να τον καταφέρουμε να το αποφασίσει. .......

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Καλοκαίρι καί καταχνιά

                     

                            <<   Τα λόγια της αγάπης μας τραγούδι που ατέλειωτο το είχαμε αφήσει
                                γιατί έφυγε το καλοκαίρι εκείνο και χάθηκε η αγάπη πριν ανθίσει>>


Έφυγε και τούτο το καλοκαίρι και πάντα μελαγχολώ και αναρωτιέμαι αν το επόμενο  θα με βρεί καλά για να ζήσω τις χαρές του. Βέβαια οι χαρές της νιότης << τραγούδια που ατέλειωτα τα είχα αφήσει>>, όπως λέει το όμορφο τραγούδι, ζουν πλέον στην καρδιά μου και στη μνήμη μου και είμαι ευτυχισμένη που τα έζησα τότε που τους έπρεπε να τα ζώ. Πιστεύω πως ένα τέτοιο καλοκαίρι έχουμε ζήσει όλοι μας γιατί τα νιάτα είναι νιάτα από καταβολής κόσμου. Θυμάμαι σε ένα μου ταξίδι ένα βράδυ στο τότε υπέροχο Λιμανάκι που είχα πάει με κοριτσίστικη παρέα, ήλθε ένα παλληκαράκι γύρω στα δεκαοχτώ που μου ήταν τελείως άγνωστο, και με ευγένεια αλλά και τράκ μου ζήτησε να χορέψουμε. Τρέμανε τα πόδια του και χορεύοντας τον κουβέντιαζα για να ηρεμήσει. Έμαθα λοιπόν πως το πανέμορφο αυτό αγόρι ήταν από το χωριό μου. Από τότε κάθε φορά που με βλέπει (οικογενειάρχης πλέον) μου λέει <<Αν ήξερες πόση αυτοεκτίμηση ένοιωσα που δέχθηκες να χορέψουμε. Αν είχες αρνηθεί δεν θα ξανατολμούσα να ζητήσω από κοπέλα να χορέψουμε>>.
Αυτή η μαγεία του παιχνιδιού και της διεκδίκησης από το αγόρι για το κορίτσι δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη στην εποχή που ζούμε. Θέλω να πιστεύω πως δεν άλαξαν τόσο οι καιροί. Θα ήταν κρίμα οι νέοι να μη βιώνουν  τη λαχτάρα της προσμονής που κάνει τον Έρωτα πραγματικό Θεό.
Άς πάει στο Καλό λοιπόν και τούτο το καλοκαίρι (θεωρητικά τουλάχιστον) γιατί στην όμορφη χώρα μας αργεί να έλθει η καταχνιά του Φθινοπώρου.

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Ας μιλήσουμε για ρατσισμό

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως παραέγινε της μόδας η λέξη ρατσισμός. Μήπως την επικαλούμαστε και εκεί που δεν υπάρχει ή εκεί που δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση από τους γράφοντες. Όπου όμως πραγματικά υπάρχει είναι κακός και μαύρος. Πέρα από τον πολιτικό, θρησκευτικό, φυλετικό και κάθε είδους ρατσισμό, χειρότερος όλων είναι  εκείνος που βιώνει η άτεκνη γυναίκα. Νομίζω είναι καιρός να ακούσετε φίλοι μου την δική μου ιστορία.
Πέντε φορές προσπάθησα να γίνω μάνα αλλά για περίεργους και ανεξήγητους λόγους τα παιδιά μου πέθαιναν στον έκτο μήνα της κύησης και ακολουθούσαν πρόωρες επώδυνες και τραγικές γέννες. Παρόλο που ζούσα στην Αμερική με την επιστήμη προηγμένη απαντήσεις δεν πήρα ποτέ στο μεγάλο μου γιατί.  Την τελευταία φορά είχα εξωμήτρια κύηση με δίδυμα. Στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο που νοσηλευόμουν , (Άγιος Βαρνάβας στο Λίβινγκστον Νέας Υερσέης) υπήρχαν παρεκκλήσια όλων των Θρησκειών και ο γιατρός μου μού  έστειλε τον ορθόδοξο ιερέα και με εξομολόγησε και μετάλαβα πριν μπώ στο χειρουργείο. Όπως βλέπετε επέζησα. Όσες γυναίκες έχουν χάσει παιδιά σαν εμένα καταλαβαίνουν τι σημαίνει να βγαίνεις από το νοσοκομείο καταπονημένη, αδύναμη, ταλαιπωρημένη χωρίς παιδί στην αγκαλιά σου και γεμάτη ενοχές που και πάλι δεν τα κατάφερες Εδώ θα κάνω μια παρένθεση να πώ ότι από αυτό το αβάσταχτο βάρος της ενοχής με απελευθέρωσε ο παππά Γεράσιμος Φωκάς ( Μητροπολήτης μας)  που ήταν ο πνευματικός μου. Με την απέραντη αγάπη του άντρα μου και των γονιών μου τα ξεπερνούσα όλα αυτά αλλά ο ρατσισμός ήταν και παραμένει αγιάτρευτη πληγή. Και τον συνάντησα περισσότερο από γυναίκες. Κεφαλονίτισσες που έρχονταν από την Ελλάδα χωρίς γνώση της Αγγλικής και τις πήγαινα να γεννήσουν και συχνά με κάλενε ο γιατρός στην αίθουσα τοκετού για να μεταφράζω τις οδηγίες του, όταν βάφτιζαν τα μωρά τους δεν με προσκαλούσαν γιατί θεωρούσαν γρουσουζιά την παρουσία μιας γυναίκας που έχανε τα παιδιά της (ως εκ τούτου καταραμένη). Θα μπορούσα να σας αναφέρω σημεία και τέρατα αλλά δεν το κάνω γιατί τις έχω όλες συγχωρήσει. Πιστεύω ότι τα παιδιά μας κατά βάθος δεν είναι ιδιοκτησία μας αλλά ανήκουν στην κοινωνία συνεπώς είναι και δικά μου παιδιά και τις ευγνωμονώ που τα γέννησαν γιατί αν δεν υπήρχαν παιδιά η ζωή μας θα ήταν θλιβερή. Ακόμη και μια διαθήκη πατρική απέκλεισε τον άντρα μου από το πατρικό του σπίτι και αυτό που μας πλήγωσε είναι ότι αιτιολογήθηκε ο αποκλεισμός από τον διαθέτη με τη φράση (Τον αποκλείω γιατί δεν μου έκαμε εγγόνια). Και αυτό το συγχωρήσαμε γιατί δεν θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι αν δεν συγχωρούσαμε. Μακριά λοιπόν από κάθε είδους ρατσισμό και με χαρά διαπιστώνω ότι οι νέοι άνθρωποι  δεν έχουν τέτοια συναισθήματα. .Πολλές φορές  άκουγα το εξής φοβερό από άσπονδες φίλες.<<Πώς δεν σε χώρισε ο δικός σου που δεν τούκανες παιδιά>>?  Τους απαντώ σήμερα. << Όλα τα χωρισμένα ζευγάρια έχουν παιδιά και αυτό τα λέει όλα>>.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ



Μαγική πόλη η Νέα Υόρκη. Νεαρή κοπέλα πολλά Σαββατόβραδα κατέβαινα από τη Νέα Υερσέη στην Αστόρια στο σπίτι της ξαδέλφης μου της  Άννας Λυκούδη-Δελληγιαννάκη και κάναμε τις τρέλλες μας. Πολλά Ελληνικά μαγαζιά για κάθε είδους διασκέδαση με εξαιρετικά προγράμματα. Κάποια πολυτελείας κάποια μπουζουκομάγαζα, όλα με καλό φαγητό και θαυμασιες πίστες για χορό. Εκείνος όμως που ήταν πραγματικός Άρχοντας της νύχτας ήταν ο Σπύρος ο Μολφέτας από το Πυργί. Στην όγδοη λεωφόρο στο Μανχάταν διέθετε στον πρώτο όροφο εστιατόριο με εκλεκτή Ελληνική κουζίνα και στον δεύτερο νυχτερινό κέντρο το γνωστό Γκρήν Ρούμ. Ένας υπέροχος μαέστρος Κεφαλονίτης  Λυκιαρδόπουλος με μεγάλη ορχήστρα και πρόγραμμα με τους καλύτερους τραγουδιστές που διέθετε τότε η Ελλάδα. Δύσκολο να τους αναφέρω όλους. Από τους αγαπημένους μου Ο Γιάννης Βογιατζής με τη Τζένη Βάνου, οι αδελφοί Κατσάμπα, ο Τάκης Μωράκης με τα βιολιά του και την γυναίκα του Νάντια Κωσταντοπούλου, το τρίο Μπελκάντο, ο Γιώργος Ζαμπέτας με τη Βίκη Μοσχολιού και η υπέροχη Εύα Στιλ με τον Λάμπρο Νικολαϊδη με την κιθάρα του που τραγουδούσε μαζί της ντουέτο και υπήρξαν και τρελά ερωτευμένοι. Η Εύα ήταν εντυπωσιακή  Ελληνοαμερικανίδα καλλονή. Στο γκρήν ρούμ του γοητευτικού Σπύρου Μολφέτα διασκέδαζε και η αφρόκρεμα πολλών Αμερικανών της Νέας Υόρκης. Χρόνια αργότερα μετακόμισε το μαγαζί στο Χάκενσακ  παρέδωσε τα ηνία στα παιδιά του , απεσύρθη ο ίδιος λόγω ηλικίας αλλά καμία σχέση το νέο μαγαζί με τις δόξες του παλιού.  Ένα ακόμη αριστοκρατικό νυχτερινό κέντρο Ελληνικό ήταν το Γκόλντεν Ρούμ επίσης στο Μανχάταν. Ένας υπεροχος κιθαρίστας ο Πέτρος Χαραμής και μία εξίσου υπέροχη πιανίστα της οποίας το όνομα δυστυχώς δεν το θυμάμαι. Πιθανόν Εύα Κουμαράκη. Όσες φορές πήγαινα σε αυτό το κέντρο έβρισκα πρώτο τραπέζι πίστα την ηθοποιό Ρίκα Διαλυνά. Τώρα βέβαια οι νέοι έχουν άλλους τρόπους διασκέδασης αλλά νομίζω πώς έχει χαθεί η μαγεία που εμείς βιώναμε  εκείνη την εποχή. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου λήψεις όχι πολύ καλές γιατί ήμουνα  ελαφρώς ψιχαλισμένη και η μηχανή μου μια απλή πολαρόιντ της πλάκας. Η συγκεκριμένη τραγουδίστρια ήταν από τα ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη η Μάριον Σίβα πανέμορφη κοπέλα η οποία είχε οικτρό θάνατο στην Αθήνα . Παρασύρθηκε από το βάρος της σκύβοντας στο μπαλκόνι της και σκοτώθηκε. 

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Περί εγκρίτων Δικηγόρων

Την περασμένη Κυριακή παραβρέθηκα σε μια Γενική Συνέλευση συγχωριανών μου για σοβαρό εκκλησιαστικό ζήτημα. Ο Νομικός Γιάννης Λυκούδης μας εξήγησε με απόλυτη σαφήνεια και σε απλή γλώσσα τα  του Νόμου θέματα και κανονισμούς. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους δήλωσαν ότι μίλησαν με έγκριτους δικηγόρους των Αθηνών οι οποίοι τους είπαν...................................   Έμεινα με την απορία τι είναι αυτό που καθιστά αυτούς τους δικηγόρους έγκριτους. Για μένα κάθε δικηγόρος που πήρε το πτυχίο του , έγινε αποδεκτός από το Δικηγορικό Σύλλογο και ορκίστηκε είναι καθ' όλα έγκριτος. Τόσο ο Γιάννης ο Λυκούδης και κάθε νέο παιδί που με δυσκολίες συνήθως οικονομικές και άλλες , κατορθώνει να τελειώσει την επιστήμη του είναι ΕΓΚΡΙΤΟΣ.   Αν εννοούσαν οι χωριανοί μου μεγαλοκαρχαρίες δικηγόρους των Αθηνών που αθωώνουν ακόμα και εγκληματίες, εμένα τουλάχιστον δεν μου κάνουν. Κάθε άλλο παρά έγκριτους τους θεωρώ.  Έχουμε δυστυχώς κολλήσει στην καραμέλα μεγαλογιατρών και μεγαλοδικηγόρων και ξεχνάμε ότι τις ίδιες σπουδές κάνουν όλοι τους και τόσο οι γιατροί του νησιού μας όσο και οι δικηγόροι μας αξίζουν την εμπιστοσύνη μας.
Επιπλέον, στην ίδια συνέλευση αντιλήφθηκα μια απαξίωση για τον Εφημέριο του χωριού μας  τον Παππά Βασίλη Παυλάτο.  Παρασκηνιακά φυσικά.  Δεν ξέρω τι ακριβώς τόσο σοβαρό έχουμε να προσάψουμε στον παππά μας που να αξίζει τόση απαξίωση. Νομίζω πώς αν κάτι μας ενοχλεί μπορούμε να το συζητήσουμε μαζί του. Είναι νέος άνθρωπος οικογενειάρχης και κάτω από την πίεση και άλλων ενοριών που καλύπτει κάνει ότι μπορεί. Να θυμήσω σε όλους και στον εαυτό μου ότι κατά τη χειροτονία του με την εκκλησία μας γεμάτη φωνάζαμε όλοι γενικώς  ΑΞΙΟΣ. Τι άλλαξε από τότε? Σεβόμενη όλες τις απόψεις καταθέτω και τις δικές μου.

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Στέρνες και λίμπες


 Έως και το 1985 στα Φαρακλάτα δεν είχαμε ύδρευση Κάθε σπίτι είχε τη στέρνα του με το σύκλο (κουβά) και το ραμπαούνι σε ετοιμότητα και κάθε αυλή είχε τις λίμπες της (γούρνες). Σε γούρνες τετράγωνες και μεγάλες σαν αυτή της φωτογραφίας, από εξαιρετική πέτρα, στα κατώγια μας,  αποθηκεύαμε το λάδι μας και τα σιτηρά μας και τα σκεπάζαμε με πλάκες πέτρινες που εφάρμοζαν ερμητικά στις λίμπες γιατί μόνο έτσι τα γλυτώναμε από τους ποντικούς. Στις μικρότερες της αυλής πλέναμε ρούχα, στο κοτέτσι μας υπήρχε πάντα μία γεμάτη νερό για να πίνουν οι κότες μας, Λίμπες σαν τη στρογγυλή με το λουλούδι, υπήρχαν και στα χωράφια μας πάντα γεμάτες νερό της βροχής. Θυμάμαι όταν μετά το σχολείο πήγαινα στην εξοχή να βρώ τους γονείς μου, ξεδίψαγα σε αυτές τις λίμπες παρ'ολο που δεν ήταν καθαρές. Άλλωστε σε αυτές  έπιναν και πουλιά,  πρόβατα ακόμη και φίδια γιατί δίπλα τους βρίσκαμε φιδοπουκάμισα πολλά. Πίναμε χωρίς φόβο αφού πρώτα κάναμε μια σπονδή με την οποία από τη λίμπα μας απομακρύνονταν <<Πάσαι αι εναντίαι δυνάμεις>>. Τις μετατρέπαμε δηλαδή σε κολυμβήθρες βαπτίσματος. Η σπονδή είχε ως εξής: Σταυρώνοντας το νερό τρείς φορές στο όνομα της Αγίας Τριάδος λέγαμε: Πίνω 'γώ πίνει ο Θεός πίνει του Θεού το ζό. Αν ειν 'καλό να το ρευτώ κι'αν ειν'κακό να το ξερνώ>>.Για χρόνια γινόταν αυτό .Έτσι ξεδιψούσαμε και ποτέ δεν μας πείραξε. Είμαι σίγουροι πώς πολλοί της ηλικίας μου φίλοι έχουν δροσιστεί στην εξοχή μόνο που μπορεί να μην ήξεραν τη μαγική μου σπονδή.   Και σας πληροφορώ ποτέ <<δεν το ξέρασα>>.