Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Ας μιλήσουμε για ρατσισμό

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι ίσως παραέγινε της μόδας η λέξη ρατσισμός. Μήπως την επικαλούμαστε και εκεί που δεν υπάρχει ή εκεί που δεν υπήρχε τέτοια πρόθεση από τους γράφοντες. Όπου όμως πραγματικά υπάρχει είναι κακός και μαύρος. Πέρα από τον πολιτικό, θρησκευτικό, φυλετικό και κάθε είδους ρατσισμό, χειρότερος όλων είναι  εκείνος που βιώνει η άτεκνη γυναίκα. Νομίζω είναι καιρός να ακούσετε φίλοι μου την δική μου ιστορία.
Πέντε φορές προσπάθησα να γίνω μάνα αλλά για περίεργους και ανεξήγητους λόγους τα παιδιά μου πέθαιναν στον έκτο μήνα της κύησης και ακολουθούσαν πρόωρες επώδυνες και τραγικές γέννες. Παρόλο που ζούσα στην Αμερική με την επιστήμη προηγμένη απαντήσεις δεν πήρα ποτέ στο μεγάλο μου γιατί.  Την τελευταία φορά είχα εξωμήτρια κύηση με δίδυμα. Στο Πανεπιστημιακό νοσοκομείο που νοσηλευόμουν , (Άγιος Βαρνάβας στο Λίβινγκστον Νέας Υερσέης) υπήρχαν παρεκκλήσια όλων των Θρησκειών και ο γιατρός μου μού  έστειλε τον ορθόδοξο ιερέα και με εξομολόγησε και μετάλαβα πριν μπώ στο χειρουργείο. Όπως βλέπετε επέζησα. Όσες γυναίκες έχουν χάσει παιδιά σαν εμένα καταλαβαίνουν τι σημαίνει να βγαίνεις από το νοσοκομείο καταπονημένη, αδύναμη, ταλαιπωρημένη χωρίς παιδί στην αγκαλιά σου και γεμάτη ενοχές που και πάλι δεν τα κατάφερες Εδώ θα κάνω μια παρένθεση να πώ ότι από αυτό το αβάσταχτο βάρος της ενοχής με απελευθέρωσε ο παππά Γεράσιμος Φωκάς ( Μητροπολήτης μας)  που ήταν ο πνευματικός μου. Με την απέραντη αγάπη του άντρα μου και των γονιών μου τα ξεπερνούσα όλα αυτά αλλά ο ρατσισμός ήταν και παραμένει αγιάτρευτη πληγή. Και τον συνάντησα περισσότερο από γυναίκες. Κεφαλονίτισσες που έρχονταν από την Ελλάδα χωρίς γνώση της Αγγλικής και τις πήγαινα να γεννήσουν και συχνά με κάλενε ο γιατρός στην αίθουσα τοκετού για να μεταφράζω τις οδηγίες του, όταν βάφτιζαν τα μωρά τους δεν με προσκαλούσαν γιατί θεωρούσαν γρουσουζιά την παρουσία μιας γυναίκας που έχανε τα παιδιά της (ως εκ τούτου καταραμένη). Θα μπορούσα να σας αναφέρω σημεία και τέρατα αλλά δεν το κάνω γιατί τις έχω όλες συγχωρήσει. Πιστεύω ότι τα παιδιά μας κατά βάθος δεν είναι ιδιοκτησία μας αλλά ανήκουν στην κοινωνία συνεπώς είναι και δικά μου παιδιά και τις ευγνωμονώ που τα γέννησαν γιατί αν δεν υπήρχαν παιδιά η ζωή μας θα ήταν θλιβερή. Ακόμη και μια διαθήκη πατρική απέκλεισε τον άντρα μου από το πατρικό του σπίτι και αυτό που μας πλήγωσε είναι ότι αιτιολογήθηκε ο αποκλεισμός από τον διαθέτη με τη φράση (Τον αποκλείω γιατί δεν μου έκαμε εγγόνια). Και αυτό το συγχωρήσαμε γιατί δεν θα μπορούσαμε να είμαστε ευτυχισμένοι αν δεν συγχωρούσαμε. Μακριά λοιπόν από κάθε είδους ρατσισμό και με χαρά διαπιστώνω ότι οι νέοι άνθρωποι  δεν έχουν τέτοια συναισθήματα. .Πολλές φορές  άκουγα το εξής φοβερό από άσπονδες φίλες.<<Πώς δεν σε χώρισε ο δικός σου που δεν τούκανες παιδιά>>?  Τους απαντώ σήμερα. << Όλα τα χωρισμένα ζευγάρια έχουν παιδιά και αυτό τα λέει όλα>>.

Πέμπτη, 6 Ιουλίου 2017

Η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ.



Μαγική πόλη η Νέα Υόρκη. Νεαρή κοπέλα πολλά Σαββατόβραδα κατέβαινα από τη Νέα Υερσέη στην Αστόρια στο σπίτι της ξαδέλφης μου της  Άννας Λυκούδη-Δελληγιαννάκη και κάναμε τις τρέλλες μας. Πολλά Ελληνικά μαγαζιά για κάθε είδους διασκέδαση με εξαιρετικά προγράμματα. Κάποια πολυτελείας κάποια μπουζουκομάγαζα, όλα με καλό φαγητό και θαυμασιες πίστες για χορό. Εκείνος όμως που ήταν πραγματικός Άρχοντας της νύχτας ήταν ο Σπύρος ο Μολφέτας από το Πυργί. Στην όγδοη λεωφόρο στο Μανχάταν διέθετε στον πρώτο όροφο εστιατόριο με εκλεκτή Ελληνική κουζίνα και στον δεύτερο νυχτερινό κέντρο το γνωστό Γκρήν Ρούμ. Ένας υπέροχος μαέστρος Κεφαλονίτης  Λυκιαρδόπουλος με μεγάλη ορχήστρα και πρόγραμμα με τους καλύτερους τραγουδιστές που διέθετε τότε η Ελλάδα. Δύσκολο να τους αναφέρω όλους. Από τους αγαπημένους μου Ο Γιάννης Βογιατζής με τη Τζένη Βάνου, οι αδελφοί Κατσάμπα, ο Τάκης Μωράκης με τα βιολιά του και την γυναίκα του Νάντια Κωσταντοπούλου, το τρίο Μπελκάντο, ο Γιώργος Ζαμπέτας με τη Βίκη Μοσχολιού και η υπέροχη Εύα Στιλ με τον Λάμπρο Νικολαϊδη με την κιθάρα του που τραγουδούσε μαζί της ντουέτο και υπήρξαν και τρελά ερωτευμένοι. Η Εύα ήταν εντυπωσιακή  Ελληνοαμερικανίδα καλλονή. Στο γκρήν ρούμ του γοητευτικού Σπύρου Μολφέτα διασκέδαζε και η αφρόκρεμα πολλών Αμερικανών της Νέας Υόρκης. Χρόνια αργότερα μετακόμισε το μαγαζί στο Χάκενσακ  παρέδωσε τα ηνία στα παιδιά του , απεσύρθη ο ίδιος λόγω ηλικίας αλλά καμία σχέση το νέο μαγαζί με τις δόξες του παλιού.  Ένα ακόμη αριστοκρατικό νυχτερινό κέντρο Ελληνικό ήταν το Γκόλντεν Ρούμ επίσης στο Μανχάταν. Ένας υπεροχος κιθαρίστας ο Πέτρος Χαραμής και μία εξίσου υπέροχη πιανίστα της οποίας το όνομα δυστυχώς δεν το θυμάμαι. Πιθανόν Εύα Κουμαράκη. Όσες φορές πήγαινα σε αυτό το κέντρο έβρισκα πρώτο τραπέζι πίστα την ηθοποιό Ρίκα Διαλυνά. Τώρα βέβαια οι νέοι έχουν άλλους τρόπους διασκέδασης αλλά νομίζω πώς έχει χαθεί η μαγεία που εμείς βιώναμε  εκείνη την εποχή. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου λήψεις όχι πολύ καλές γιατί ήμουνα  ελαφρώς ψιχαλισμένη και η μηχανή μου μια απλή πολαρόιντ της πλάκας. Η συγκεκριμένη τραγουδίστρια ήταν από τα ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη η Μάριον Σίβα πανέμορφη κοπέλα η οποία είχε οικτρό θάνατο στην Αθήνα . Παρασύρθηκε από το βάρος της σκύβοντας στο μπαλκόνι της και σκοτώθηκε. 

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Περί εγκρίτων Δικηγόρων

Την περασμένη Κυριακή παραβρέθηκα σε μια Γενική Συνέλευση συγχωριανών μου για σοβαρό εκκλησιαστικό ζήτημα. Ο Νομικός Γιάννης Λυκούδης μας εξήγησε με απόλυτη σαφήνεια και σε απλή γλώσσα τα  του Νόμου θέματα και κανονισμούς. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους δήλωσαν ότι μίλησαν με έγκριτους δικηγόρους των Αθηνών οι οποίοι τους είπαν...................................   Έμεινα με την απορία τι είναι αυτό που καθιστά αυτούς τους δικηγόρους έγκριτους. Για μένα κάθε δικηγόρος που πήρε το πτυχίο του , έγινε αποδεκτός από το Δικηγορικό Σύλλογο και ορκίστηκε είναι καθ' όλα έγκριτος. Τόσο ο Γιάννης ο Λυκούδης και κάθε νέο παιδί που με δυσκολίες συνήθως οικονομικές και άλλες , κατορθώνει να τελειώσει την επιστήμη του είναι ΕΓΚΡΙΤΟΣ.   Αν εννοούσαν οι χωριανοί μου μεγαλοκαρχαρίες δικηγόρους των Αθηνών που αθωώνουν ακόμα και εγκληματίες, εμένα τουλάχιστον δεν μου κάνουν. Κάθε άλλο παρά έγκριτους τους θεωρώ.  Έχουμε δυστυχώς κολλήσει στην καραμέλα μεγαλογιατρών και μεγαλοδικηγόρων και ξεχνάμε ότι τις ίδιες σπουδές κάνουν όλοι τους και τόσο οι γιατροί του νησιού μας όσο και οι δικηγόροι μας αξίζουν την εμπιστοσύνη μας.
Επιπλέον, στην ίδια συνέλευση αντιλήφθηκα μια απαξίωση για τον Εφημέριο του χωριού μας  τον Παππά Βασίλη Παυλάτο.  Παρασκηνιακά φυσικά.  Δεν ξέρω τι ακριβώς τόσο σοβαρό έχουμε να προσάψουμε στον παππά μας που να αξίζει τόση απαξίωση. Νομίζω πώς αν κάτι μας ενοχλεί μπορούμε να το συζητήσουμε μαζί του. Είναι νέος άνθρωπος οικογενειάρχης και κάτω από την πίεση και άλλων ενοριών που καλύπτει κάνει ότι μπορεί. Να θυμήσω σε όλους και στον εαυτό μου ότι κατά τη χειροτονία του με την εκκλησία μας γεμάτη φωνάζαμε όλοι γενικώς  ΑΞΙΟΣ. Τι άλλαξε από τότε? Σεβόμενη όλες τις απόψεις καταθέτω και τις δικές μου.

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Στέρνες και λίμπες.


 Έως και το 1985 στα Φαρακλάτα δεν είχαμε ύδρευση Κάθε σπίτι είχε τη στέρνα του με το σύκλο (κουβά) και το ραμπαούνι σε ετοιμότητα και κάθε αυλή είχε τις λίμπες της (γούρνες). Σε γούρνες τετράγωνες και μεγάλες σαν αυτή της φωτογραφίας, από εξαιρετική πέτρα, στα κατώγια μας,  αποθηκεύαμε το λάδι μας και τα σιτηρά μας και τα σκεπάζαμε με πλάκες πέτρινες που εφάρμοζαν ερμητικά στις λίμπες γιατί μόνο έτσι τα γλυτώναμε από τους ποντικούς. Στις μικρότερες της αυλής πλέναμε ρούχα, στο κοτέτσι μας υπήρχε πάντα μία γεμάτη νερό για να πίνουν οι κότες μας, Λίμπες σαν τη στρογγυλή με το λουλούδι, υπήρχαν και στα χωράφια μας πάντα γεμάτες νερό της βροχής. Θυμάμαι όταν μετά το σχολείο πήγαινα στην εξοχή να βρώ τους γονείς μου, ξεδίψαγα σε αυτές τις λίμπες παρ'ολο που δεν ήταν καθαρές. Άλλωστε σε αυτές  έπιναν και πουλιά,  πρόβατα ακόμη και φίδια γιατί δίπλα τους βρίσκαμε φιδοπουκάμισα πολλά. Πίναμε χωρίς φόβο αφού πρώτα κάναμε μια σπονδή με την οποία από τη λίμπα μας απομακρύνονταν <<Πάσαι αι εναντίαι δυνάμεις>>. Τις μετατρέπαμε δηλαδή σε κολυμβήθρες βαπτίσματος. Η σπονδή είχε ως εξής: Σταυρώνοντας το νερό τρείς φορές στο όνομα της Αγίας Τριάδος λέγαμε: Πίνω 'γώ πίνει ο Θεός πίνει του Θεού το ζό. Αν ειν 'καλό να το ρευτώ κι'αν ειν'κακό να το ξερνώ>>.Για χρόνια γινόταν αυτό .Έτσι ξεδιψούσαμε και ποτέ δεν μας πείραξε. Είμαι σίγουροι πώς πολλοί της ηλικίας μου φίλοι έχουν δροσιστεί στην εξοχή μόνο που μπορεί να μην ήξεραν τη μαγική μου σπονδή.   Και σας πληροφορώ ποτέ <<δεν το ξέρασα>>.            

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Κρίμα Βασίλη


Πρίν μερικές μέρες παρακολούθησα το πρόγραμμα  360 μοίρες της θαυμάσιας Σοφίας Παπαϊωάννου. Νέοι συνάνθρωποί μας κατέθεσαν τη δική τους αλήθεια και μπράβο τους. Η αλήθεια είναι η μεγαλύτερη κατά την άποψή μου Αρετή και κανένας δεν χρειάζεται να λογοδοτήσει πουθενά για την αλήθεια του. Έχει όχι μόνο δικαίωμα αλλά και καθήκον να δεχθεί και να σεβαστεί ότι η φύση του τον προστάζει. Ακούγοντας αυτά τα παιδιά ταξίδεψα πολλά χρόνια πίσω στην εποχή που η Αθήνα ήταν η μενεξεδένια πολιτεία του Άγγελου Τερζόπουλου.
Θεωρώ ότι ήμουν τυχερό παιδί γιατί από την πρώτη Δημοτικού όλες μου τις διακοπές τις ζούσα στην Αθήνα κοντά σε μια υπέροχη θεία αδελφή της εκ μητρός Νόνας μου, αληθινής Αρχόντισσας και όταν οι Γονείς  μου έφυγαν για  Αμερική το 1960, έμεινα με τη θεία μου τρία χρόνια μέχρι να εγκριθεί η πρόσκληση τον Γονιών μου. Ήταν τα ωραιώτερα χρόνια της εφηβείας μου. Σε ένα υπέροχο Νεοκλασικό τριώροφο, στην οδό Θερμοπυλών γωνία με την οδό Γρανικού αριθμός 1. Από την κρεβατοκάμαρά μου έλεγα την τελευταία καληνύχτα στην Ακρόπολη.
Κοντά στη θεία Σπυριδούλα γνώρισα τι σημαίνει Θέατρο. Αλέξης Μινωτής, Αιμίλιος Βεάκης, Κάρολος Κούν και πολλοί άλλοι. Η κουζίνα του σπιτιού μας έβγαζε σε μιά τεράστια σιδερένια στροφική σκάλα που ξεκίναγε από το υπόγειο και έφτανε στη ταράτσα όπου ήταν το πλυσταριό. Δίπλα μας ακριβώς Γρανικού 3 μια μεγάλη μάντρα που ήταν πρακτορείο Μεγάρων. Εκεί άραζε το λεωφορείο που συνέδεε τα Μέγαρα με την Αθήνα. Στη μάντρα υπήρχε ένα σπιτάκι πανέμορφο και γραφικό στο οποίο ζούσε ένα θαυμάσιο παιδί πανέμορφο και ομοφυλόφιλο. Ήταν μορφωμένο αλλά για ευνόητους λόγους τότε καθάριζε γραφεία και σκάλες. Τα βράδυα ζούσε τη δική του αλήθεια. Χόρευε σε νυχτερινό κέντρο οριεντάλ. Ντυνόταν κατάλληλα  καί  μάγευε με το χορό του. Αργότερα στη ζωή μου είδα πολλές γυναίκες να χορεύουν αλλά  καμία σαν το Βασίλη. Ένα καλοκαίρι ήλθε στην Αθήνα η τότε διάσημη Τζέην Μάνσφιλντ  η οποία τρελάθηκε με το χορό του και φωτογραφήθηκε μαζί του. Υπέφερε πολλά ο αγαπημένος μου φίλος και πολλές φορές τον χλεύαζαν και τον ταπείνωναν χωρίς αιτία. Όταν έφυγα μου χάρισε ένα δίσκο 45 στροφών του Γιάννη Βογιατζή με το τραγούδι στη μία πλευρά Αθήνα Αθήνα  και στην άλλη ¨ονειρα όνειρα γιατί λάτρευα το Βογιατζή. Μέτρησε το κεφάλι του και με παρακάλεσε να του στείλω μιά καλή περούκα για την αμφίεσή του. Δεν πρόλαβα. Λίγο μετά την αναχώρησή μου κάποιοι αλήτες όταν επέστρεφε νύχτα από το χορό του, τον χτύπησαν πολύ και το πρωϊ τον βρήκαν στο κρεβάτι του πεθαμένο. Ήταν πολύ σκληρή εποχή τότε για αυτά τα παιδιά που τα περισσότερα ήταν υπέροχα πλάσματα. Δεν ξεχνάω ποτέ το Βασίλη και πολλές φορές μονολογώ και του λέω <<Κρίμα που δεν ζείς σε τούτη την εποχή φίλε μου>>. Τούτη η ανάρτηση αφιερωμένη σε σένα με αγάπη.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Προσφυγιά


Αυτές οι φωτογραφίες κρύβουν μια ιστορία που θέλω να μοιραστώ μαζί σας φίλοι του Κομπόγιο και όχι μόνο.. Στα καθιστά παιδάκια το πρώτο αριστερά που κρατά ένα άγνωστό του προσφυγόπουλο από την Αρμενία, είναι ο Μιχάλης Αγκοπιάν ο οποίος πολλά χρόνια μετά , η ζωή που μας πάει όπου εκείνη θέλει,  τα κανόνισε να γίνει  πεθερός της μακαρίτισσας της αδελφής μου Τασούλας. Πολλά χρόνια μετά που μετανάστευσα και εγώ μου έλεγε την τραγική ιστορία του την εποχή της γενοκτονίας των Αρμενίων. Σας τη μεταφέρω όπως ακριβώς μου την έλεγε ξανά και ξανά στα βαθιά του γεράματα.
<<Εκείνη την τραγική μέρα εγώ έξι χρονών και η αδελφή μου δώδεκα με τους γονείς μας σκοτωμένους, τρέχαμε όπως όλοι χωρίς να ξέρουμε που πάμε. Η αδελφή μου μπροστά στα έντρομα μάτια μου υπέστη ότι και πολλές άλλες κοπέλες κατά εξακολούθηση. Αιμόφυρτη στο δρόμο έμεινε και εγώ ούρλιαζα όταν με παρέσυρε το πλήθος .Μετά δεινών και βασάνων κατέληξα στη Μικρόπολη Της Δράμας. Εκεί όταν μεγάλωσα ερωτεύτηκα την Ελπινίκη Παστουρματζή πρόσφυγας από τον Πόντο  και αυτή και παντρευτήκαμε>>.  Στο σημείο τούτο έπαιρνε πάντα το λόγο η γυναίκα του και πεθερά της αδελφής μου μια αληθινή αρχόντισσα που θα θυμάμαι πάντα. Μεταφέρω και τη δική της ιστορία χωρίς να αλλάζω λέξη.        << Με τη Μικρασιατική καταστροφή βρέθηκα παντέρημη οκτώ χρονών κοριτσάκι,  στο δρόμο της προσφυγιάς με το μικρό μου αδελφό τριών χρονών στους ώμους μου. Κάθε λίγο μού έλεγε Ελπινίκη πεινάω και μου έσπαγε την καρδιά . Μία μέρα μετά από πορεία πολλών ημερών, σταμάτησε να μου λέει ότι πεινάει και εγώ ανακουφίστηκα ότι επιτέλους αποκοιμήθηκε. Μέχρι που πάγωσε στους ώμους μου αφού είχε πεθάνει.>.    Ο Μιχάλης και η Ελπινίκη λοιπόν παντρεύτηκαν στη Δράμα και έκαμαν δύο κόρες και ένα αγόρι. Ο Μιχάλης έψαχνε πάντα την αδελφή του γιατί πίστευε ότι ζεί, μέσω Ερυθρού Σταυρού. Πράγματι την βρήκε παντρεμένη με έναν υπέροχο Αρμένη και ζούσε στο Μπίνγκχαμπτον της Νέας Υόρκης. Μετανάστευσαν όλοι εκεί και όταν η αδελφή μου το 1955 δεκαεφτάχρονη πήγε στην ίδια πόλη, ερωτεύτηκε τον γυιό τους Μινά νεαρό παλληκάρι που μόλις είχε επιστρέψει βετεράνος από την Κορέα   που υπηρέτησε στον Αμερικάνικο στρατό ως διερμηνέας των εξ Ελλάδος στρατιωτών.    ΄Στη φωτογραφία είναι την ημέρα που λογοδόθηκαν. Μια ένωση που έφερε τρία υπέροχα αγόρια τα λατρεμένα μου ανήψια. ο παππούς και η γιαγιά τους ορφανεμένα προσφυγόπουλα κατάφεραν να επιζήσουν, να ερωτευτούν, να χαρούν παιδιά και εγγόνια και κυρίως κατάφεραν να συγχωρήσουν τους διώκτες τους.                                       

Κυριακή, 16 Απριλίου 2017

Ένα αξέχαστο Πάσχα.


Εκείνο του 1954. Διαφορετικό από τα άλλα των παιδικών μου χρόνων μεγαλόπρεπο και για πάντα ζωντανό στη μνήμη μου.
Ήταν στρατός τότε στα Φαρακλάτα για να βοηθήσει στην απομάκρυνση των χαλασμάτων που άφησε ο σεισμός του 1953. Είχαν στρατοπεδεύσει εκεί που σήμερα βρίσκεται το σπίτι του παπά Νικόλα (δασκαλάκη). Ομορφόπαιδα τα φανταράκια  με τον υπέροχο λοχαγό τους ο οποίος ερωτοτροπούσε με τη νεαρή μας δασκάλα την οποία και  παντρεύτηκε .Πολλά  κορίτσια ερωτεύτηκαν τότε τους νεαρούς στρατιώτες μία τέτοια και η αδελφή μου η οποία έφυγε για Αμερική αλλά πάντα θυμόταν με τρυφερότητα το φανταράκι της.  Ανάμεσά τους υπηρετούσαν και μουσικοί. Στήθηκε τρικούβερτο γλέντι με ακορντεόν, φυσαρμόνικες, κιθάρες και βιολιά. Χορός μέχρι τα χαράματα. Μας παρουσίασαν και ένα θεατρικό δρώμενο που κάποιοι ηλικιωμένοι κατουρήθηκαν από τα γέλια. Ακόμα θυμάμαι το όνομα του κωμικού πρωταγωνιστή τον οποίον μας σύστησαν <<και τώρα υποδεχθείτε τον κωμικό μας Γιάννη Ταμβάκη>>. Ειχαν καλέσει όλους τους χωριανούς και πρόσφεραν αρνιά στη σούβλα, κοκορέτσια, κοντοσούβλια, τυριά, αυγά και φάγαμε όλοι του σκασμού και κρασί έρεε άφθονο.  Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή την υπέροχη Λαμπρή. Δεν ξέρω αν υπάρχουν στη ζωή πλέον οι φαντάροι αλλά εύχομαι όπου και αν βρίσκονται νάναι καλά.