Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Πειστήριο εγκλήματος

Πρόσφατα είχα τη χαρά να παραστώ στο γάμο ενός αγαπημένου κοριτσιού πού το γνωρίζω από τη στιγμή της γέννησής του. Σχεδόν πάντα μένω με την αίσθηση ότι οι σημερινοί γάμοι (σαν τελετή εννοώ) έχουν διαφορετικό ύφος και πιθανόν καμία βαρύτητα ως Μέγα Μυστήριο της Εκκλησίας. Μπορεί όμως να κάνω λάθος. Δεν ξέρω αν ακούει κανείς του <<Παύλου το ανάγνωσμα>> ή την Ευαγγελική περικοπή σπουδαία και τα δύο αφού <<Το Μυστήριο τούτο Μέγα εστί>>. Επικρατεί μάλλον μια εικόνα επιθεώρησης που όλοι σχεδόν γελάμε και φωνάζουμε. Βέβαια σημασία έχει ότι η αγάπη οδήγησε το ζευγάρι στην εκκλησία και αυτό από μόνο του μετράει αλλά εμείς οι πιο παλιοί πάντα ακόμη και άθελά μας ταξιδεύουμε πίσω όπως θα κάνουν και τα νεοσύστατα ζευγάρια όταν γεράσουν.
Παλιά οι γάμοι γίνονταν στο σπίτι της νύφης και μετά το μυστήριο οι καλεσμένοι από την πλευρά του γαμπρού έφευγαν με το ζευγάρι για το τραπέζι του γαμπρού, και η ομάδα της νύφης έμενε για φαγητό στο πατρικό της. Τα κορίτσια παντρεύονταν τότε πολύ μικρές και πολλές είχαν τη λαχτάρα της προσμονής αλλά και τον τρόμο του άγνωστου για τις περισσότερες σαρκικού έρωτα. Υπήρχαν όμως και εκείνες που οδηγούνταν στο μυστήριο έχοντας ήδη <<καρπόν κοιλίας>> γιατί τα νιάτα όλων των εποχών είναι νιάτα και ο έρωτας φτιάχτηκε για τους Νέους.
Είχαμε και την παρουσίαση του σεντονιού με το πειστήριο του εγκλήματος. Φοβερό και τρομαχτικό πειστήριο το Αίμα σε κάθε μορφή εγκλήματος. Θυμάμαι μια περίπτωση στη γειτονιά μας που αφού πέρασαν τρείς μέρες χωρίς τις αποδείξεις ήλθε ακόμα και η μητέρα της νύφης και της φώναζε έξω από το σπίτι ότι   την ντρόπιασε. Ο υπέροχος γαμπρός βγήκε έξω και φώναξε σε όλους ότι αυτός δεν είχε ακόμη τολμήσει να πλησιάσει την νεαρή του γυναίκα. Τόσο γενναία πράξη εκ μέρους του. Αποτέλεσμα σίγουρα της απειρίας και των δύο. Ευτυχώς αυτά έχουν φύγει ανεπιστρεπτί αλλά σαν ανάμνηση έχουν τη γοητεία τους για μας που τα βιώναμε..

 

Τρίτη, 14 Νοεμβρίου 2017

Απογοήτευση

Εκείνο το μακρινό Νοέβρη λοιπόν, νεαρή ἐφηβη  με συνοδεύουν αγαπημένοι φίλοι στο αεροδρόμιο Ελληνικό και με ποτάμια δακρύων τους αποχαιρετούσα  και μέσα από το παραθυράκι του αεροπλάνου της SABENA AIR LINES μέχρι που τους έχασα και με έχασαν από το οπτικό μας πεδίο. ¨Εκλαιγα .σε όλη τη διάρκεια της πτήσης γιατί μαζί με τους φίλους και τη λατρεμένη μου θεία Σπυριδούλα, άφηνα και την πανέμορφη τότε Αθήνα. Στη χιονισμένη Νέα Υόρκη υπάλληλος της εταιρίας με οδήγησε στο αεροπλάνο που θα μέ  πήγαινε στο NEW PORT NEWS VIRGINIA όπου με περίμεναν οι Γονείς μου. Μία πολύ άσχημη πτήση τρομαχτική σε μικρό αεροπλάνο που δεν άφηνε κενό για κενό χωρίς να μας ταρακουνάει. Δίπλα μου θυμάμαι καθόταν ένας νεαρός πεζοναύτης που προσπαθούσε να με καθησυχάσει αλλά δεν καταλάβαινα και τι μου έλεγε αφου δεν γνώριζα Αγγλικά. Πάντως από τότε αγάπησα τα ναυτάκια και τα πεζοναυτάκια  όλου του κόσμου. Τέλος πάντων κάποια στιγμή προσγειωθήκαμε στο PATRIC HANRY AIRPORT σώοι και αβλαβείς. Αντικρύζοντας τους Γονείς μου και τον αδελφό μου έτρεξα κοντά τους και το συναίσθημα δεν μπορεί να αποδοθεί με λόγια.    Η διαδρομή μέχρι το σπίτι ήταν μιάμιση ώρα. Με εντυπωσίασε η ρυμοτομία, η καθαριότητα , ούτε ένα σκουπιδάκι σε όλη τη διαδρομή, αλλά μου μαύρισε τη διάθεση το ότι ΄δεν είδα ψυχή ζώσα πουθενά. Τα σπίτια σε αρκετή απόσταση το ένα από το άλλο, χωρίς διαχωριστικούς φράχτες με καταπράσινο γκαζόν γιατί εκεί το κλίμα είναι σχεδόν καλοκαιρινό ολοχρονικά, αλλά ούτε ένα παιδί να τρέχει ή να παίζει στις γειτονιές, ούτε λουλούδια με χρώμα. Γκαζόν και πάλι γκαζόν. Δυό τρία ελαφάκια ξέμπαρκα στις αυλές με παρηγόρησαν αλλά δεν στάθηκαν ικανά να με μαγέψουν.  Αν λοιπόν μου ζητούσαν να περιγράψω την πρώτη μου εντύπωση όταν πάτησα πόδι στη <<Γή της επαγγελίας>> θα έλεγα ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ. Την πρώτη αυτή απογοήτευσα ακολούθησαν και άλλες για τις οποίες θα μιλήσουμε σε άλλη ανάρτηση.

Τετάρτη, 8 Νοεμβρίου 2017

Νοέβρη μου σ' αγαπώ


Χωρίς να μού έχει φταίξει σε τίποτα ο Νοέβρης  τον είχα για το χειρότερο μήνα του χρόνου
και τον κακολογούσα ότι με μελαγχολεί. Φέτος για να προλάβω τυχόν μελαγχολίες, (κολολιγούρες τις έλεγε η μάνα μου),  αποφάσισα να κάνω καθημερινούς περιπάτους στην εξοχή κυρίως στα ορεινά. Μαγεύτηκα από τα χρώματα, τη γαλήνη, και την ευκαιρία που σού δίνει το Φθινοπωρινό τοπίο για περισυλλογή. Καμία σχέση με τον Ανοιξιάτικο οργασμό της φύσης που κουράζει και αναστατώνει το σώμα και την ψυχή. Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι ο Νοέβρης είναι ο καλύτερος μήνας του χρόνου αρκεί να μη κλεινόμαστε στους καναπέδες και να ψάχνουμε τη φύση.  Κατάλαβα ότι ο άνθρωπος είναι όν παντός καιρού αρκεί να μη τον βασανίζουν  πίκρες και στεναχώριες  . Γιατί τότε όποια εποχή και νάναι η δική του ψυχή θα είναι μαύρη και άραχνη. Πάρτε λοιπόν τα βουνά και τα λαγκάδια με τα πόδια και θα με θυμηθείτε.  Εκεί μέσα στη φύση θα ανακαλύψετε και το Θεό..                  

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017

Αναμνήσεις


Χθές ανέβηκα στην τοποθεσία <<λάκκοι>> που η δύση του Ήλιου από εκεί είναι μια αποκάλυψη.  Είναι από τα αγαπημένα μου κομάτια και ανεβαίνω συχνά. Το εκκλησάκι Άγιος Κοσμάς Ο Αιτωλός της οικογένειας του Γιώργου Παπαναστασάτου, με γαληνεύει. Δεν μπορώ να μπώ να ανάψω κερί αλλά έτσι που το αντικρύζω κατάλευκο και λιτό, στέκομαι πάντα και σταυροκοπιέμαι. Παρόλο που δεν υπάρχει άνθρωπος , δεν φοβάμαι καθόλου. Υπάρχουν αρκετά αμπέλια φροντισμένα (κάποτε είχαμε και εμείς), όμορφες κουκουμαριές, και μερικά γραφικά σπιτόπουλα.
Κυρίως αναμνήσεις από τότε που από δύσβατα μονοπάτια ανεβαίναμε για τον τρύγο. Από το χάραμα με το Γαιδαράκο μας το Δημοκράτη η μάνα στο σαμάρι και εγώ στον πισινό του. Πολλές ιστορίες από τη μάνα μου για αυτό το βουνό που τα χρόνια της απόλυτης φτώχειας, ανέβαινε μαζί με τη Ωραία Κωνσταντάκη (γιαγιά εκ μητρός του Γιώργου  Παπαναστασάτου),  και έκοβαν ξύλα ,για τους φούρνους του Αργοστολιού. Φόρτωναν τα ζωντανά τους, έβαζαν και στο κεφάλι τους δεμάτι, με μοναδική αμοιβή ψωμί για τα παιδιά τους. Όταν επιστρέψαμε από την ξενιτιά μέχρι τα βαθιά της γεράματα συχνά μου ζήταγε η μάνα μου να την πάω στους λάκκους βόλτα. Πάντα μου μίλαγε για την εποχή που έκοβαν τα ξύλα με τη φίλη της και πάντοτε έκλαιγε. <<Παιδάκι μου αν ψάξουν σε τούτο το λόγγο θα βρούν  γενετικό υλικό δικό μου και της φιλενάδας μου της Ωραίας. Εδώ έχουν μείνει οι πέτσες μας που μας έσκιζαν τα περνάρια και από τις πατούσες μας αίμα από τα τρύπια μας παπούτσια. Μού έλεγε ότι πολλές φορές πήγαινε τα ξύλα της στο φούρνο του Παπαντωνάτου  ο οποίος είχε βαφτίσει τον αδελφό μου. Δεν τον ρώταγε αν θέλει ξύλα γιατί ποτέ δεν της έλεγε ναι. Τα ξεφόρτωνε, έμπαινε μέσα και του έλεγε <<κουμπάρε τα ξεφόρτωσα και πίσω δεν τα παίρνω >> <<Να πάρει ο διάολος τον Άη-Γιάννη σου>> της βλαστήμαγε. Τον Βαφτιστή ενοούσε λόγω της κουμπαριάς τους. <<Άς τον πάρει και ας τονέ σηκώσει. Τι με νοιάζει εμένανε κουμπάρε μου. Εσύ θα πάς στη κόλαση που βλαστημάς. Δώσε μου τα ψωμιά μου να πάω στα παιδάκια μου>>. Να εξηγήσω ότι ο Παπαντωνάτος ήταν καλός και υπεραγαπούσε τον αδελφό μου αλλά του πηγαίνανε τόσα ξύλα που αγανακτούσε και  με το δίκιο του.
Βρήκα αυτή τη φωτογραφία από τη μάνα μου Διαμαντίνα Λυκούδη με τη φίλη της Ωραία Κωνσταντάκη που βγήκε το 1954 κατά την ανοικοδόμηση και έκαναν και εκείνες τα μαστόρια.

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Fumes of Life



From May to October even the most dark evenings we were going out to  our neighborhood to chat with other women. Seated on a huge rafter, twenty or more women of  all ages, and we the children, hiding between them and listen to their stories in the dark. (no electricity those days).Mrs Berlina was the central speaker. She had Information of all the villager's news. She never revealed her sources. She simply would say <<A man told me>>. Now, that gave her Authority and credibility. My sweet old ladies with your underwear most of the time wet and the ammonia making me cry and sick to my stomach, in time your odors became pleasant to me because they were odors of life.and gave me a sense of security. I remember each and every one of you with tender love. Some meters from us, a big Number of men were chating. Old men, Young men and children . Talking about the war, about politics. Around midnight began the volley of the beans. Your meal almost every day. Competition of farts. Fumes were so bad we had to hold our nose. Among you a very old man , Nionios was his name,  he was allways waiting for you to run out of hot Air before making his entrance. His,  was just one fart but so strong and so noisy that the dogs were barking and the roosters cackling in terror.   All of you who made my chilhood so special ,  will be with me as long as i live.  


 

Πέμπτη, 21 Σεπτεμβρίου 2017

Φθινόπωρο Γυναίκας

Κάθε φορά που φεύγει το καλοκαίρι με πιάνει μια αίσθηση θανάτου. Τόσο έντονη που με μελαγχολεί. Πιθανόν να φταίει η ηλικία μου γιατί νέα δεν με μελαγχολούσε τίποτα. Το αποκορύφωμα με βρίσκει το Νοέβρη κάθε χρόνο ανελλιπώς. Το παθαίνει κανένας από σας? Παρόλο που λατρεύω το ήρεμο Φθινόπωρο σαν εποχή,  δεν καταφέρνω να αποβάλω την κακιά μου διάθεση. Φέτος παλεύω να πείσω το σύζυγο για ένα ταξίδι ολίγων ημερών εντός Ελλάδος μέσα στον επίμαχο μήνα. Δεν ξέρω αν θα τον καταφέρω. Όσο ήμασταν νέοι έβαζα τα μεγάλα μέσα και γινόταν το δικό μου. Τώρα λόγω μειωμένης τεστοστερόνης και 46 χρόνια γάμου δεν έχω τις παλιές επιτυχίες. Τι να κάνουμε . Όλα τα πάντα έχουν ημερομηνία λήξης. Όπως η ίδια η Ζωή άλλωστε. Μου λείπουν κυρίως οι άνθρωποι του καλοκαιριού που ζωντανεύουν το νησί μας από όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. ΄       Το ταξίδι όμως είναι πάντα μια υπέροχη εμπειρία και η καλύτερη επένδυση. Το αντίδοτο της κακιάς διάθεσης. Βάλτε ένα χεράκι ρε παιδιά να τον καταφέρουμε να το αποφασίσει. .......

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

Καλοκαίρι καί καταχνιά

                     

                            <<   Τα λόγια της αγάπης μας τραγούδι που ατέλειωτο το είχαμε αφήσει
                                γιατί έφυγε το καλοκαίρι εκείνο και χάθηκε η αγάπη πριν ανθίσει>>


Έφυγε και τούτο το καλοκαίρι και πάντα μελαγχολώ και αναρωτιέμαι αν το επόμενο  θα με βρεί καλά για να ζήσω τις χαρές του. Βέβαια οι χαρές της νιότης << τραγούδια που ατέλειωτα τα είχα αφήσει>>, όπως λέει το όμορφο τραγούδι, ζουν πλέον στην καρδιά μου και στη μνήμη μου και είμαι ευτυχισμένη που τα έζησα τότε που τους έπρεπε να τα ζώ. Πιστεύω πως ένα τέτοιο καλοκαίρι έχουμε ζήσει όλοι μας γιατί τα νιάτα είναι νιάτα από καταβολής κόσμου. Θυμάμαι σε ένα μου ταξίδι ένα βράδυ στο τότε υπέροχο Λιμανάκι που είχα πάει με κοριτσίστικη παρέα, ήλθε ένα παλληκαράκι γύρω στα δεκαοχτώ που μου ήταν τελείως άγνωστο, και με ευγένεια αλλά και τράκ μου ζήτησε να χορέψουμε. Τρέμανε τα πόδια του και χορεύοντας τον κουβέντιαζα για να ηρεμήσει. Έμαθα λοιπόν πως το πανέμορφο αυτό αγόρι ήταν από το χωριό μου. Από τότε κάθε φορά που με βλέπει (οικογενειάρχης πλέον) μου λέει <<Αν ήξερες πόση αυτοεκτίμηση ένοιωσα που δέχθηκες να χορέψουμε. Αν είχες αρνηθεί δεν θα ξανατολμούσα να ζητήσω από κοπέλα να χορέψουμε>>.
Αυτή η μαγεία του παιχνιδιού και της διεκδίκησης από το αγόρι για το κορίτσι δεν ξέρω αν υπάρχει ακόμη στην εποχή που ζούμε. Θέλω να πιστεύω πως δεν άλαξαν τόσο οι καιροί. Θα ήταν κρίμα οι νέοι να μη βιώνουν  τη λαχτάρα της προσμονής που κάνει τον Έρωτα πραγματικό Θεό.
Άς πάει στο Καλό λοιπόν και τούτο το καλοκαίρι (θεωρητικά τουλάχιστον) γιατί στην όμορφη χώρα μας αργεί να έλθει η καταχνιά του Φθινοπώρου.