Κυριακή, 7 Ιανουαρίου 2018

Γκουανταλαχάρα μια Πρωτοχρονιά

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1967 Ο μαστροΓιώργης Πολλάτος βρέθηκε στο Μεξικό. Το βράδυ βέβαια βγήκε με τούς συναδέλφους μηχανικούς και τον καπετάνιο του (Ο Λευκαδίτης Διονύσης τέως Νομάρχης) για ξεφαντώματα , μεθύσια, χορό και κυρίως πρός άγραν πεταλούδων της νύχτας. Λίγο πριν χαράξει έπρεπε να επιστρέψουν στο καράβι τους. Ο μαστρογιώργης θα κατέβαινε στη μηχανή στις έξι το πρωί. Στο δρόμο ξέμεινε λίγο από την παρέα του για να καταβρέξει ως κάνουν και τα σκυλιά ένα τοίχο σε κατασκότεινο δρομάκι. Αφού ανακουφίστηκε συνέχισε την πορεία του προς  το καράβι τρεκλίζοντας σαν τον Ορέστη Μακρή στην ταινία (Ο μπεκρής) για να βρεθεί ξαφνικά μέσα σε ένα λάκκο δύο μέτρων και βάλε. Ο πόνος του πήρε για αρκετή ώρα τη μιλιά. Όταν συνήλθε οι υπόλοιποι μεθυσμένοι βρίσκονταν  ξεροί στα κρεβάτια τους. Τις κραυγές του άκουσε μια από τις πεταλουδίτσες που σχόλασε, και κάλεσε ενισχύσεις. Τον οδήγησαν στο καράβι του σε αθλία κατάσταση. Ο απολογισμός τρία ραγισμένα πλευρά και μώλωπες σε διάφορα σημεία του σώματος. Αυτό που τόν έσωσε από ρήξη πνευμόνων ήταν μιά πολλή φαρδιά και παχυά ζωστήρα, πολύ στη μόδα τότε με τα παντελονια καμπάνα. Τα κοφτερά μυτούλια στο χείλος του λάκκου είχαν τρυπήσει τη ζώνη σε πολλά σημεία. Με λίγα λόγια είχε Άγιο. Ξέρω πως κάθε φορά που άραζαν στο συγκεκριμένο λιμάνι η πεταλουδίτσα ανέβαινε στο καράβι και όταν ο μαστρογιώργης κατέβαινε στη μηχανή έδινε εντολή στον καμαρώτο του να της πάει πρωινό στην καμπίνα του. Βέβαια δεν μου πέφτει λόγος γιατί η δική μας σχέση ΄ξεκίνησε πολύ αργότερα  και πολύ εκτιμώ το γεγονός ότι πάντα σεβόταν και εκτιμούσε τη γυναίκα όποια και άν ήταν. Στο φωτογραφικό του αρχείο υπάρχει φωτογραφία δική του με την πεταλουδίτσα αλλά δεν μου επιτρέπει να την ποστάρω. Πιθανόν να είναι ήδη σε τόπο χλοερό. Άν είναι έτσι Θεός σχωρέστην. Άν ζεί ώρα της καλή που μου γλύτωσε το Γιώργο μου.

4 σχόλια:

  1. Αγαπητή μου Γεωργία
    Σου βγάνω τον πίλο μου εις ένεδειξη σεβασμού, γαι τις πρωτότυπες ιστοριούλες σου αληθεινές ναυτικές. Με τον καπετάν Διονύση Λευκαδίτη είμαστε μαζί μαπαρκαρισμένοι αυτός τότε ως δόκιμος στην Κούβα έχω φωτογραφίες μαζί με άλλους θάταν γύρω στο 1952-53+

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα σχόλιά σου φίλε μου έχουν για μένα μεγάλη σημασία. Σε ευχαριστώ πολύ. Έχεις καταλάβει πόσο συμπαθώ τους Ναυτικούς που είχα την χαρά να τους γνωρίσω αφού έζησα την εφηβεία μου στο New Port News απο το οποίο δεν έλειπαν Ελληνικά εμπορικά καράβια και φυσικά καράβια από όλη τη οικουμένη. Και ο Γιώργος υπέροχος ναυτικός υπήρξε πρίν έλθει Αμερική.

      Διαγραφή
  2. Αγαπητή Γεωργία.
    Συγνώμη για το θάρρος (η, θράσος), που μπήκα σε ξένο περιβόλι, αλλά ενθουσιάστηκα από τις αληθινές ανθρώπινες ιστορίες που περιγράφετε. Μου αρέσουν πολύ οι ναυτικές ιστορίες και ασφαλώς της ξενιτιάς καθότι τυγχάνω κι εγώ ξενιτεμένος.
    Χρόνια πολλά και καλή χρονιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ χαίρομαι που οι ιστορίες μου σας αρέσουν. Είναι αληθινές χωρίς ίχνος μυθοπλασίας και για αυτό ταυτίζονται με τους ξενιτεμένους και τους νοσταλγούς της Πατρίδας και της θάλασσας. Άν βρείς χρόνο διάβασε τα βιώματά μου και στείλε μου τα σχόλιά σου και την κριτική σου όποια και άν είναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή